Ήταν αγάπη κι έγινε μαχαίρι
που μας έκοψε γλυκό μου ταίρι.
Ήταν αγάπη κι έγινε βράχος
που κύλησε και διέλυσε το πάθος.
Ήταν αγάπη κι έγινε φωτιά
που έκαψε μια καρδιά.
Ήταν αγάπη κι έγινε κύμα
που έπνιξε το κάθε μας βήμα.
Ήταν αγάπη κι έγινε σταυρός
που μας κρέμασε δυστυχώς ο εγωισμός.
Ήταν αγάπη που έφερε σεισμό
και τα σκέπασε όλα κάτω από ερείπια σωρό.
Ήταν αγάπη που έγινε καπνός
και τον σκόρπισε αέρας δυνατός.
Ήταν… ήταν… ήταν…
Τώρα δεν έμεινε τίποτα πια
να μας θυμίζει την αγάπη την παλιά.
Μόνο κάτι φωτογραφίες στο συρτάρι
που κι αυτές δεν ξαναζωντανεύουν το βλαστάρι,
που κάποτε έβγαζε άνθος και καρπό
και τώρα μαράθηκε με την κουβέντα δε σ’ αγαπώ.
Ποιος το περίμενε αυτό να γίνει
σ’ εμάς που κοιμόμασταν στου ονείρου την κλίνη.
Ήταν μονάκριβη και ταπεινή
γι’ αυτό μου άνοιξε βαθιά πληγή.
Ήταν αγάπη που δεν ξεχνιέται
και με ένα γιατί η ψυχή θα αναρωτιέται.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρηη
