Ένα φαινόμενο λυπηρό, κι όχι μια πρόσκαιρη μπόρα,
είναι, που φεύγουν οι νέοι μας, και πάνε σε άλλη χώρα.
Φεύγουν, και παν’ στην ξενιτειά, να βρουν αλλού ψωμάκι!
Γιατί; Δήθεν στον τόπο τους, πίνουν καθημερινά φαρμάκι.
Δεν βρίσκουν δουλειά, λένε γιατί, στο χώρο της ειδικότητάς τους,
υπάρχει πληθώρα προσφοράς, από νέους ναι, της αρμοδιότητάς τους.
Είναι εκείνοι οι νέοι, που σπούδασαν, για αρκετά χρονάκια,
σε «καλές» ειδικότητες, και τώρα αλίμονο γυρίζουνε, άνεργοι στα σοκάκια.
Αλλά, πώς είναι δυνατόν, να μην υπάρχει αναδουλειά,
όταν οι υποψήφιοι, είναι πολλοί περισσότεροι, για την ίδια δουλειά;
Δεν θα ‘πρεπε, οι απόφοιτοι σχολών, να είναι μόνον τόσοι,
όσοι οι ανάγκες απαιτούν, και ποτέ, πολλαπλάσιοι ή και …καμπόσοι;
Δεν γίνεται, η χώρα να χρειάζεται, ας πούμε, δέκα γιατρούς,
και να σπουδάζουν, και να αποφοιτούν, πολλοί περισσότεροι απ’ αυτούς!
Είναι φυσικό επακόλουθο, οι γιατροί που περισσεύουν,
να μην βρίσκουνε κάποια δουλειά, όπου κι αν την γυρεύουν.
Και τότε, να κατευθύνονται, σε άλλες, ξένες «αγορές»,
όπου βρίσκουνε σίγουρη δουλειά, και με αμοιβές καλές!
Την ίδια πορεία να ακολουθούν, και άλλα επαγγέλματα,
αφού, και για κείνα, δυστυχώς, υπάρχουν παρόμοια τέλματα!
Ο νόμος της προσφοράς και ζήτησης, δόλια καταστρατηγείται,
και η νεολαία γίνεται έρμαιο, όνειρων απατηλών, και κατακρεουργείται!
Κάποιοι, κάποτε ισχυρίστηκαν σκόπιμα, πως πρέπει να ανεβεί,
το πνευματικό επίπεδο του Λαού, να μορφωθεί δηλαδή.
Και διπλασίασαν σκόπιμα, τους εισακτέους σε κάθε σχολή,
μειώνοντας τη βάση εισαγωγής. Κι έτσι εισήχθησαν πολλοί.
Σωστό και δίκαιο μαζί, μα πρέπει και η ηθική,
να συμβαδίζει με την άνοδο, να ‘χει και λογική!
Και τότε, όπως φάνηκε, ο στόχος δεν ήταν η μόρφωση,
του λαού, αλλά κάποιου κόμματος, η δόλια «παλινόρθωση».
Αλλά, όταν και ό,τι πρακτέον, από όποιον προγραμματίζεται,
θα πρέπει το αποτέλεσμά του, ακριβοδίκαια, να σταθμίζεται.
Να υπάρχει προγραμματισμός, σωστός και λογικός,
γιατί, όταν βαδίζεις στα τυφλά, σε παίρνει ο …ποταμός.
Άρα λοιπόν το πρόγραμμα, για τη φοίτηση των νέων,
να γίνεται με φρόνηση, κι όχι χάρη κάποιων… μοιραίων!
Η εισαγωγή στα Α.Ε.Ι. , να είναι δίκαιη κι αυστηρή.
Μην είναι χώρος που «ευδοκιμούν», οι οικονομικά ισχυροί!
Να εισάγονται όσοι μπορούν, και θέλουν να εργαστούν,
στον κλάδο που επιλέγουνε, κι αυτόν να υπηρετούν.
Να μπαίνουν τόσοι στις σχολές, όσους θέλει η Πατρίδα,
να βάλει στη δούλεψή της αύριο, και να ‘χουν και ελπίδα!
Κι όσοι δεν καταφέρνουνε, να μπουν σε κάποια σχολή,
ας έχουν κατά νου, ότι και αλλού, υπάρχει εργασία πολλή.
Δεν γίνεται, να γίνουν όλοι επιστήμονες, η ζωή δεν το αντέχει.
Κι είναι καλό, να εργάζεται ο καθείς, σε θέση των γνώσεων που κατέχει!
Α. Παπατριανταφύλλου
