Όχι των παιδιών… Η δική μας
Όπως κάθε χρόνο, ήδη η δημόσια συζήτηση, περιστρέφεται γύρω από τους αριθμούς. Ποιες σχολές «ανεβαίνουν», ποιες «πέφτουν», πόσα μόρια συγκέντρωσε ο καθένας… και έτσι οι αριθμοί αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο και μια ιδιότητα που δεν τους ανήκει: γίνονται μέτρο της ανθρώπινης αξίας και εμείς, με γνώμονα αυτούς, κατατάσσουμε δεκαοκτάχρονους σε δύο πρόχειρες κατηγορίες: «πέτυχαν» και «δεν πέτυχαν».
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο εύκολα μια κοινωνία που διατείνεται ότι «κάθε παιδί είναι μοναδικό» καταφέρνει, μέσα σε λίγες ώρες, να τα μετατρέψει όλα σε ένα αριθμό.
Βέβαια το πιο ανησυχητικό δεν είναι οι εξετάσεις. Οι εξετάσεις είναι ένας μηχανισμός επιλογής, σε σημεία άδικος, συχνά εξαντλητικός, αλλά με συγκεκριμένο σκοπό.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν εμείς αποφασίζουμε ότι αυτός ο αριθμός θα συνοδεύει τον άνθρωπο, όταν τα μόρια γίνονται κοινωνικό κύρος, όταν η σχολή γίνεται οικογενειακό παράσημο.
Όταν η επιτυχία ενός παιδιού μετατρέπεται σε επιβεβαίωση των γονιών του και τότε εννοείται πως ποστάρεται στο fb και η αποτυχία μετατρέπεται σε οικογενειακή ήττα.
Ως μάχιμη εκπαιδευτικός βλέπω κάθε χρόνο μαθητές που αγωνίστηκαν όσο λίγοι και ξέρω ότι ο βαθμός τους δεν λέει όλη την αλήθεια.
Αυτό όμως που με προβληματίζει περισσότερο είναι οι ενήλικες γύρω τους. Εκείνοι που συχνά, χωρίς να το καταλαβαίνουν, διδάσκουν πως η αξία του ανθρώπου κρίνεται από το αποτέλεσμα και μόνο. Και αναρωτιέμαι, πότε αποφασίσαμε ότι ένας δεκαοχτάχρονος πρέπει να αποδείξει μέσα σε λίγες ώρες πόσο αξίζει…
Και επίσης, πότε αποφασίσαμε ότι εμείς έχουμε το δικαίωμα να τον κρίνουμε γι’ αυτό. Ίσως τελικά οι Πανελλαδικές δεν είναι η πιο δύσκολη εξέταση.
Η πιο δύσκολη είναι αυτή στην οποία αποτυγχάνουμε κάθε χρόνο ως κοινωνία, διότι συνεχίζουμε να μετράμε ανθρώπους με αριθμούς και ύστερα απορούμε γιατί μεγαλώνουμε νέους που πιστεύουν ότι, αν δεν είναι πρώτοι, δεν αξίζουν αρκετά…
Κυριακή Γιαλαμά
Εκπαιδευτικός
