Ένα τσιγάρο κράτησε η κουβέντα
και ύστερα είπαμε το γεια.
Άλλα σχέδια είχες, άλλη πατέντα
και άφησες τα δικά μου ορφανά.
Δεν άφησα να φανεί το δάκρυ
που κύλησε στα μάτια μου πικρό.
Έτσι κι αλλιώς δε θα βγάζαμε άκρη
σ΄ αυτόν τον οδυνηρό χωρισμό.
Έκλεισες μια πόρτα ανοιχτή
που είχα πάντα για σένα
και πέταξες για άλλα μέρη
χωρίς να λογαριάσεις την πληγή
που έγραψες στης ζωής μου το τεφτέρι.
Ένα τσιγάρο που άναψε φωτιά
και έκαψε τα χείλη
αυτά που είχαν μόνο γλυκά φιλιά
και έμειναν μόνα κάποιο δείλι.
Κι όπως έπεφτε το σκοτάδι
και μια συννεφιά έκρυβε τ΄ αστέρια
έγινε η ζωή μου ρημάδι
και χάθηκε σε άγνωστα λημέρια.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
