Με όποιον κι αν συνομιλήσω είτε στην Αλεξανδρούπολη, είτε σε άλλη πόλη της Ελλάδας, ένα είναι το Νούμερο 1 πρόβλημα που μου λένε: δε βρίσκουν τα κατάλληλα άτομα για εργασία.
Πλέον η κατάσταση προκαλεί πονοκέφαλο. Οι ιστορίες που ακούω είναι απίστευτες! Σκέφτομαι πως δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Κι όμως… Εν τω μεταξύ, έχω ακούσει τόσα πολλά (αληθινές ιστορίες όλες, αφού μου τις περιγράφουν φίλοι guarantee) που δεν τα θυμάμαι κιόλας με λεπτομέρειες.
Ξέρω μόνο πως έχουν δυσκολέψει πολύ τα πράγματα στο επιχειρείν, με τους επαγγελματίες να γκρινιάζουν συνεχώς – και δικαιολογημένα – που δε βρίσκουν το σωστό προσωπικό. Και δεν αναφέρομαι στην εξειδίκευση απαραίτητα. Αναφέρομαι στο πόση διάθεση και ανάγκη έχει ο άλλος να δουλέψει.
Διότι κάπου έχουν αντιστραφεί τα δεδομένα και κάποιοι νομίζουν ότι μας κάνουν και χάρη που εργάζονται σε κάποια επιχείρηση. Όχι ότι πληρώνονται και πρέπει να λειτουργούν επαγγελματικά και με συνέπεια.
Ειδικά οι νέοι και οι νέες είναι οι πιο φευγάτοι. Και μην σπεύσετε να μου πείτε πως υπάρχουν και κακά αφεντικά. Σαφώς και υπάρχουν! Το γνωρίζω πολύ καλά εδώ και χρόνια. Όμως το να πετύχεις κάποιος ικανό άτομο στη δουλειά είναι λαχείο! Τέλος.
Άτομο που να γουστάρει να εξελίσσεται, να ξέρει τι του αρέσει, να έχει καλή συνεργασία με την ομάδα του. Πού είναι αυτό;
Σίγουρα υπάρχουν και αξιόλογα άτομα, προς Θεού. Αλλά είναι λίγα… Να, εδώ στην Αλεξανδρούπολη έμαθα για κατάστημα που ήταν έτοιμο να ανοίξει, όμως υπήρχε κώλυμα καθότι δεν έβρισκε άτομα κι έτσι καθυστερούσαν τα εγκαίνια! Είχαν απαιτήσεις όλοι οι υποψήφιοι και έβαζαν τους όρους τους σα να ήταν αυτά τα αφεντικά, σα να μην είχαν ανάγκη! Ε, τι να πω…
Βρε μήπως όντως πρέπει να κοπούν τα πολλά επιδόματα; Αυτός που έχει ζόρι, θα βρει δουλειά, δεν υπάρχει περίπτωση! Ειδικά στις μέρες μας…
Άραγε, κάποιοι έχουν βολευτεί ή μήπως έχουν οδηγηθεί στην αντίπερα όχθη; Με γονείς και παππούδες/γιαγιάδες να κανακεύουν, πιθανό.
Εγώ ένα πράγμα θα πω και θα κλείσω: η δουλειά είναι ευλογία! Και επίσης, «αργία μήτηρ πάσης κακίας».
