Χρόνια πίκρας

Γυμνά δέντρα μες την παγωνιά
χωρίς φωλιές για τα πουλιά.
Κορμοί και κλαδιά απογυμνωμένα
από δυνατό βοριά πληγωμένα.

Σπίτια ρημαγμένα,
στις φωτιές χαμένα.
Ανθρώπινα σώματα σακατεμένα
ηθικό και διάθεση καταρρακωμένα, απελπισμένα.

Ότι απόμεινε από το μεγάλο φονικό,
το διωγμό τον τραγικό
με ένα δισάκι στον ώμο
με τα μάτια παγωμένα απ’ τον τρόμο.

Προσπάθεια διαφυγής.
Αναζήτηση καινούριας γης.
Άφησαν σπίτια και πατρίδα
γυρεύοντας στο σκοτάδι μια ηλιαχτίδα.

Χιλιάδες οι ζωντανοί,
χιλιάδες και οι νεκροί.
Των λαών η διαμάχη, το γινάτι
έφερε καινούρια πορεία βάσανα γεμάτη.

Σκόρπισαν σε όλη την Ελλάδα
και άναψαν για τη σωτηρία τους λαμπάδα
στο μεγαλοδύναμο Θεό
που τους γλίτωσε απ’ τον κατατρεγμό.

Χρόνια πίκρας, χρόνια καημού
για τις πατρίδες που άφησαν στο έλεος του γκρεμού.
Αλησμόνητες πατρίδες
που γράφτηκαν σε μαύρες σελίδες.

Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη