Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Χρόνια πολλά Ελλάδα! 28η Οκτωβρίου σήμερα, ημέρα σημαντική για την πατρίδα μας, αφού το 1940, μια μέρα σαν κι αυτήν, ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το ιστορικό «ΟΧΙ»!
Και πολύ καλά έκανε, διότι αν δούμε την γενική εικόνα, ποιος λαός θέλει να υποδουλωθεί; Να παραδώσει έτσι απλά την ελευθερία του σε κάποιον άλλον; Ουδείς…
Όμως, στο σημερινό κείμενο θα μιλήσω για μία άλλου είδους ελευθερία. Την ελευθερία των πολιτών. Οι καημένοι πασχίζουν καθημερινά να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, προσπαθώντας να αποκτήσουν πάνω απ’ όλα ελευθερία… χρόνου!
Ναι! Οι καιροί έχουν γίνει τόσο δύσκολοι, που πλέον είμαστε σκλάβοι της δουλειάς μας (ειδικά όσοι απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα, με καταλαβαίνουν πολύ καλά).
Δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε και να χαρούμε το παραμικρό. Όλοι τρέχουμε σαν τους παλαβούς και πάλι δεν ξαδειάζουμε. Η δουλειά μας είναι σαν την Λερναία Ύδρα! Ένα κεφάλι κόβεις, δύο ξεφυτρώνουν!
Θα σχολιάσετε πως ίσως είμαι υπερβολική… Πως ίσως υπάρχουν και οι βολεμένοι και ευκατάστατοι, που δε χρειάζεται να αγχωθούν και να πασχίσουν τόσο για καμιά ελευθερία (χρονική-οικονομική), αφού τα έχουν όλα δεδομένα. Ίσως… Αυτοί είναι όμως, πολύ λίγοι. Εγώ αναφέρομαι στους πολλούς. Και μάλιστα, διαπιστώνω πως όσο περνούν τα χρόνια, τόσο δυσκολεύουν τα πράγματα.
Μετά μην απορείτε που κάποιοι έχουν κρίσεις άγχους/πανικού ή παθαίνουν burnout ή βγάζουν ψυχοσωματικά στο σώμα τους ή χάνουν μαλλιά και βάρος. Κάτι τους «τρώει» και δεν ησυχάζουν.
Θα βρεθεί άραγε, η χρυσή τομή για όλα τα παραπάνω; Δε γνωρίζω… Ξέρω μόνο πως η καθημερινότητα είναι πλέον αγώνας που δεν τελειώνει.
Τέλος πάντων. Ο Θεός να μας έχει καλά για να αντέχουμε. Και πάλι, χρόνια μας πολλά και πάντα ελεύθερα!
