Φαίνεται, πως σου είπανε λόγια, πικρά, πολλά και φοβερά.
Δεν εξηγείται αλλιώτικα, παρόμοια συμπεριφορά,
Όταν ακούς για μένανε, κάτι, και συχνά μου το κρύβεις,
Αλλά, χωρίς να θες αποκαλύπτεσαι, πάντοτε, γιατί τα … στρίβεις!
Μήπως του φτερωτού Θεού, τα βέλη σε χτυπήσανε,
κι ως φαίνεται, τα «έχη» του άλλου, πολύ σε συγκινήσανε;
Και απ’ τους δυο, μπας και προτιμάς, τον έτερο θνητό,
γι αυτό και από εμένα δεν δέχεσαι, ούτε ένα χωρατό;
Στο «αν» βασίζονται όλα αυτά, και υποθέσεις είναι.
Όμως, εσύ αν θέλεις βγάλε συμπεράσματα, αλλά κοντά μου μείνε!
Αφού από σένα δεν άκουσα, κάτι για να κιοτέψω,
ίσως είναι πολύ αργά, το βλέμμα μου, «αλλού» να στρέψω.
Μες στα βαθιά τα έσχατα, τα άβατα του είναι,
αν αληθεύουν όλα αυτά, που υποθέσεις είναι,
μια «κάθαρση, μες στην ψυχή και στην καρδιά, ας επέλθει.
Διαφορετικά, και πάραυτα, ένα τέλος ας έλθει.
Αλλά, στο εξής, Εσύ ποτέ μην πεις, τον άτυχο, τι κρίμα!
Γιατί, θα είναι σαν να κλαις, εκεί στο νεκρικό μου μνήμα.
Και, δεν θα ήθελα ποτέ, χωρίς τη θέλησή σου, τις όψιμες τύψεις,
που για μένα θα είναι άκαιρες, κι άστοχες, έτσι να τις καλύψεις.
Και αν αισθάνεσαι βάρος στην ψυχή, πως χάθηκε για σένα,
κάποιος που κάπου, κάποτε σου χάρισε, πολλά και ευλογημένα.
Γλέντησε στο εξής, κι απόλαυσε, και ζήσε τη ζωή σου,
όπως τη θέλησες, αφού εγώ, δεν θα ‘μαι πια μαζί σου.
………………………
Χωρίς να θέλει αφέθηκε, κι η σκέψη του έχει γύρει,
μες στης ψυχής τα τρίσβαθα, εκεί σ’ ένα παραθύρι.
Αναλογίζεται και μελετά, σκέπτεται μα και κρίνει,
Ό,τι στο παρελθόν του έζησε, και ό,τι έχει γίνει!
Αλλά, ποιανού είναι το πρόβλημα; Όχι κάποιου άλλου φίλε.
Είναι ενός αμφιταλαντευόμενου, και εκεί στάσου και κρίνε!
Αφού, δεν βρίσκεις τη χαρά, και η όψη σου δεν γελάει,
φόρτωσέ τα όλα στον κόκορα, κι όπου θέλει … ας πάει!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
