Είναι οι αξημέρωτες νύχτες,
είναι οι ατέλειωτες πίκρες,
είναι οι μεγάλες ανηφοριές,
είναι το άγχος που συχνά μας συντροφεύει.
Είναι το σαράκι που τρώει τα σωθικά,
είναι το τσουνάμι που μας παρασέρνει,
είναι η χαμένη ελπίδα μες τα συντρίμμια της ζωής,
είναι τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά.
Είναι τα μαύρα δίσεκτα χρόνια της νιότης,
είναι ο αβάσταχτος πόνος του ξεριζωμού,
είναι οι νύχτες χωρίς φεγγάρι και αστέρια,
είναι το σκοτάδι της καρδιάς.
Είναι ο πόθος που σταματά βίαια,
είναι ο πόνος του αποχωρισμού,
είναι το συναίσθημα που μας δικαιώνει,
είναι ο σκληρός τρόπος ζωής που μας δυναμώνει.
Είναι η δυσεύρετη χαρά,
είναι η χαμένη αγάπη μεταξύ των ανθρώπων,
είναι το υπέρβαρο φορτίο που ανεχόμαστε,
είναι ο αγώνας της επιβίωσης.
Είναι ο άκρατος συναγωνισμός για τα ασήμαντα,
είναι η επίδειξη στον κοινωνικό περίγυρο,
είναι η ζήλια και ο φθόνος που υπάρχει για τον συνάνθρωπο,
είναι ο εφιάλτης της ψυχής.
είναι εχθρός ο ίδιος ο εαυτός μας.
Είναι ο Γολγοθάς μου,
είναι ο Γολγοθάς σου,
είναι ο Γολγοθάς μας,
είναι, όλη μας η ζωή ένας πραγματικός Γολγοθάς.
Είναι ωραία η ζωή!
Κι’ ας ομοιάζει με τον Γολγοθά.
Αλεξανδρούπολη
