Το πράσινο τρένο μεταφέρει την “ποδιά” μας
να σκεπάσει του πολέμου τα παιδιά
που διψάνε και πεινάνε και ζητάνε γιατρειά
απ’της ειρήνης την κατάλευκη “χροιά”.
Το τρένο στέλνει τη φιλεύσπλαχνη ματιά μας
τη φροντίδα για τα άπορα παιδιά μας
την αγάπη που ειν’ ασπίδα και μπροστά της
ο παράς, παραπαίει, αδυνατεί και ωχριά.
Στέλνει τη χείρα την καλή μας, την αβρή
να χαϊδέψει κάθε άρρωστο παιδί
και το δάκρυ μίαν άκρη για να βάλει έχει βρει
ν’αρδευτούνε της Αλήθειας θησαυροί.
Στέλνει δώρα και παιχνίδια μαγικά
για ν’αμβλύνει των παιδιών η “συννεφιά”
να εκφραστούν και να χαρούνε, η καρδιά τους να σκιρτά
ν’αναβλύζει της ψυχής τους η ομορφιά.
Τρένο κανε μια στάση στη χλιδή
για να κλέψω των “μεγάλων” το κλειδί
γιατί ξέρω αν ξεκλειδώσω την καρδιά τους πως θα βγει
αχαρος ήχος απ’ του χαρού τη χορδή.
Χ.Γ. ΜΑΥΡΟΜΟΥΣΤΑΚΗΣ
Αλεξανδρούπολη
