Λαμπρή εικόνα τ’ ανθοστόλιστο λιβάδι
ο ήλιος στέλνει τις αχτίδες του στα άνθη
και η γύρη με της μέλισσας το χάδι
απ΄ του στήμονα το σώμα θα χαθεί.
Με τη δροσιά και το φύσημα του ανέμου
ο ιστός μιας αράχνης που υφάνθει
σε κλαδάκια απ’ της κοιλιάς της το υφάδι
κυματίζει κι απ’ τις στάλες θα υγρανθεί.
Το σκαθάρι ένα σβόλο μεταφέρει
τα μυρμήγκια στης μητέρας Γης τα βάθη
κατεβάζουν την τροφή τους στο σκοτάδι
κι ένα αηδόνι που στις νότες του ανθεί…
…θα χαρίσει το τραγούδι της αγάπης σ΄ένα αγόρι που η καρδιά του ελιπάνθει
απ΄το βελούδινο του έρωτα το χάδι
και τον πόθο για το ταίρι θα αισθανθεί.
Η κοπέλα που στο χέρι της κρατάει
μαργαρίτα και τα πέταλα μαδάει
κι αν μάθει πως αυτός την αγαπάει
η χαρά της στο λιβάδι θ΄απλωθεί.
Ένας κότσυφας ανέμελος πετάει
μια πεταλούδα απ΄την κενταύρια ρουφάει
νέκταρ που εύγευστο όπως είναι τη “μεθάει”
και η “μέθη” στα ουράνια την ωθεί…
…να ενωθεί με την αυγή που της μιλάει
χρώμα ίριδας να βγει, να “αργοκυλάει”
μέσα στα νέφη ο Θεός χαμογελάει
η ψυχή του Πλαστουργού έχει ευφρανθεί.
Ζεστή βελόνα, με χρυσή κλωστή “κεντάει”
ο ήλιος, που γέρνοντας με θέρμη μας κοιτάει
το φεγγαρόφωτο, αγλάισμα στο βράδυ
την καρδιά μας την καλεί να του δοθεί.
Χ.Γ. Μαυρομουστάκης
Αλεξανδρούπολη
