Εικοσιοκτώ Οκτώβρη ήτανε
που χτύπησαν η καμπάνες
για να αφήσουν οι Έλληνες
παιδιά γυναίκες μάνες.
Ήταν μια μέρα θλιβερή
πολύ κακή ημέρα
που πήγανε στον πόλεμο
ο γιος με τον πατέρα.
Τρέξανε για να σώσουνε
την όμορφη πατρίδα
για να γραφεί στους Έλληνες
η πιο χρυσή σελίδα.
μια χούφτα ήταν οι Έλληνες
που είπανε το “ΟΧΙ”
και στα βουνά μας τρέξανε
όλοι με τη λόγχη.
Τους Ιταλούς να διώξουνε
που θέλησαν να ‘ρθουνε
στην όμορφη πατρίδα μας
αυτοί να κυβερνούνε.
Ο Μουσολίνι έκανε
όνειρα μεγάλα
πως θα ‘κανε παρέλαση
μέσα στην Ελλάδα.
Καβάλα με άσπρο άλογο
και με πολύ καμάρι
οι Έλληνες δεν του κάνανε
αυτή όμως την χάρη.
Με μια καρδιά οι Έλληνες
επάνω τους ορμήσαν
τα όνειρα που κάνανε
ευθύς αμέσως σβήσαν.
“Αέρα” τους φωνάζανε
οι Έλληνες με πάθος
και οι Ιταλοί κατάλαβαν
πως κάνουν μεγάλο λάθος.
Οι Ιταλοί ξαφνιάστηκαν
και τις ελπίδες χάσαν
όταν πια οι Έλληνες
αιχμαλώτους τους πιάσαν.
Αυτοί τα όσα σκέφτηκαν
και όσα υπολογίσαν
ποτέ δεν το περίμεναν
αυτό που συναντήσαν.
Τα σχέδια που κάνανε
πήρανε τροπή
κι έτσι όλοι φύγανε
πίσω με ντροπή.
τους Έλληνες τους έγραψε
και πάλι η Ιστορία
όταν ο εχθρός τους απειλεί
να γίνονται θηρία.
Στέλιος Ντουρανίδης
Σπήλαιο Ορεστιάδος
