Εκείνη την ημέρα το ευρύχωρο γραφείο του εκδότη της Ε.Θ. στο 2ο όροφο, ήταν πιο πολύ φωτισμένο από κάθε άλλη φορά που το επισκεπτόμουν.
Θα έλεγε κανείς ότι βρίσκεται σε μία φιλότιμη απομίμηση υπουργείου κάποιας καπιταλιστικής εξουσίας.
Όλα ξαφνικά τα έβλεπα διαφορετικά με μία παλιμβουλιτική διάθεση, ότι για την αφεντομουτσουνάρα μου φωταγώγησε το αφεντικό το γραφείο του για να με υποδεχθεί.
Σαν, το βαρύ δρύινο έπιπλο του γραφείου και το μεγάλο κάδρο του ιδρυτή της εφημερίδας με κορνίζα αμπίρ, στον πίσω αρτιφισέλ τοίχο, να μ’ υπενθύμιζαν ότι ο χώρος δεν είναι παίξε-γέλασε και να είμαι προσεκτικός στην εκδοτική εξουσία.
Βρέθηκα, λοιπόν, καθισμένος σε μία από τις δύο πολυθρόνες κι αυτές αμπίρ, με αναμονή εξηγήσεις της απροσδόκητης προσκλήσεις στην Ε.Θ. από τον κ. Σταύρο.
Α, και κάτι άλλο !!
Το σκηνικό αυτό, συμπλήρωναν οι δύο ιστάμενες ορθίως και παραπλεύρως ιππαστί του εκδότη κυρίες.
Η κυρία Γιώτα, η διευθύντρια της Ε.Θ. και η ευειδής κόρη της δις Μαρίνα, με ύφος και των δυο, αδέκαστου ανακριτή και καμψικίσιου εισαγγελέα.
Έτσι, τις έβλεπα εκείνη την ώρα, απέναντι μου.
Και είναι τα μόνα πρόσωπα, που για προσωπικούς λόγους, δεν θέλω να τα δυσαρεστήσω με κριτική διάθεση.
Κατά βάθος τις εκτιμώ απεριόριστα για την καλογνωμία που ‘χουνε για τα κείμενά μου και δεν υπάρχει λόγος να πάτε να τις πείτε για το αντίθετο.
Τώρα, αν εκείνη τη στιγμή με κοίταζαν επιτιμητικά, μάλλον αυτό -συμπέρανα- να οφείλετο στην κακοήθεια του φωτισμού που θύμιζε κομαντατούρ ανάκρισης.
Λοιπόν, ο κ. Σταύρος της Ε.Θ. ήταν έξω φρενών, όταν με κάθισε απέναντί του.
«Κύριε ΣΧΟΛ-ιαστή, με είπε, πρέπει να ξέρετε ότι παίρνετε μισθό τελείως αδικαιολογήτως μ’ αυτά που γράφετε στην εφημερίδα μου».
Ξάφνου μέσα μου αναρωτήθηκα.
Ρε, τι λέει ο Σταύρακας, μπας και σαλτάρισε;
Εδώ και τα χαρτιά που γράφω τα κομμάτια μου, τ’ αγοράζω από τη τσέπη μου.
Για ποιον μισθό μιλάει;
Σιγά μην τον στέλνει και στο σπίτι μου με μανταλάκια για να μη σκορπίσουν.
Συνέχισε, όμως, ο καπετάνιος της Ε.Θ. λέγοντας.
«Όλοι εδώ μέσα, παίρνουν μισθούς τελείως αδικαιολόγητους, πλην ενός που είμαι εγώ.
Άντε και τον διπλόμισθο που παίρνει το Μαρινάκι μου για την επιτυχημένη στήλη της το «ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΡΑΓΜΑΣΙ».
Ο εξάψαλμος του εκδότη, ακολούθησε εν συνεχεία πιο έντονος τώρα.
«Χρόνια πολλά, ανέχομαι και δημοσιεύω τα κείμενα που φέρνεις κύριε και δεν ξέρω γιατί. Τάχα είναι ευθυμογραφήματα.
Κατ’ ουσίαν, είναι ανόητα περιστατικά με φάρσες, άνοστα καλαμπούρια και νερόβραστα σατιρικά που δήθεν τα βιώσατε εσύ και η παρέα σου κάποιους φίλους που τους αναφέρεις τακτικά ως ευρηματικούς χιουμορίστες.
Τα ίδια, πάντα τα ίδια μπαρμπούτσαλα.
Ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο ΚΟΥΛΟΥΡΑΣ που συχνά τον αναφέρεις στις στήλες σου, γιατί πάντα αφηγείσαι για τα προσόντα ενός Άκη, δικηγόρου, Ζωγράφου, μουσικού και ανεκδοτολόγου;
Πολύ μπαταρέλα, μας πουλάς κ. ΣΧΟΛ-ΙΑΣΤΗ».
Κατέβασα το κεφάλι, σαν παρθένα η οποία μόλις προ ολίγου είχε χάσει ό,τι πολυτιμότερο είχε.
Ο αρχηγός της Ε.Θ. κ. Κονδύλης, εξακολούθησε ωρυόμενος, με έξαψη γνήσιου Τοκματζή.
Θέλω, ένα φλας-μπακ, των παλιών χρόνων στην Αλεξ-πολη με τους τύπους τους γραφικούς της πόλης.
Να κάνει τους αναγνώστες μου να χαμογελάνε με τις ιδιαίτερες περιγραφές τους και τα καμώματά τους».
Έμεινα σκεπτόμενος.
«Λοιπόν, άκουσε κι εμένα». Χαμήλωσε τώρα την οργή του ο μπος.
«Υπήρξαν στην πόλη της δεκαετίες ’50, ’60 και ’70 ξεχωριστές μορφές, τύποι γραφικοί, ξεχασμένοι άνθρωποι που έδιναν το στίγμα τους, διαφορετικοί, αυθεντικοί χαρακτήρες με ενδιαφέρον.
Ψώνιο δημοσιογραφικό δεν είσαι, το ξέρω ότι γράφεις στο έντυπό μου για πλάκα με μουσαντένιο λεξιγράφημα, για αυτό σε προκαλώ να ασχοληθείς μ’ αυτό το θέμα για να προχωρήσεις στην γυμναστική του ρεπορτάζ και της αμπιγιέ εφημερογραφίας.
Περιμένω, λοιπόν, την επιτυχία σου ή την απόλυση σου».
Τάδε έφη, στο αποχαιρετιστήριο του ραντεβού μας ο Κουμανταδόρος της πρώτης εφημερίδος του τόπου.
Έφυγα από το γραφείο της Ε.Θ. πλήρης συγχύσεως.
Άντε τώρα, να καταπιαστώ με τέτοια έρευνα.
Αναλογίστηκα όμως ότι Αλεξ-πολη δεν είναι μόνο ο Φάρος, η ρυμοτομία της, πλαζ και παραλίες και οι καφετέριές της, είναι και ήταν οι καθημερινές μορφές της, του πάλαι ποτέ, του χθες.
Στο καφέ Παγώνη που κατέφυγα για να στανιάρω μ’ ένα πολλά βάρυς, συνάντησα τον φίλο και πράκτορα ΛΙΟΛΙΟ, τον Στέλιο Κωνσταντινίδη παλιό Αλεξ-πολίτη που ήδη διάγει την πέραν της όγδοης δεκαετίας ζωή του.
Αυτός ξέρει και γνώρισε τους περιθωριακούς της τότε εποχής, σκέφθηκα για την αρχή του ρεπορτάζ.
Ακόμα και ο εμβληματικός φωτογράφος ο γνωστός ΤΟΛΗΣ, μπορεί να βοηθήσει, μούρθε στο νου.
Έτσι, λοιπόν, θα έκανα μία κάποια αρχή.
Τους γερόλυκος της γειτονιάς μου, τον μπαγαμπόντη ΒΑΣΕΛΟ και τον τσαγκάρη ΟΔΥΣΣΕΑ, δεν θα τους ρωτήσω γιατί τους παλιούς γραφικούς, τους λογάριαζαν μόνο αισθητώς όπως λέγανε.
Άκου αισθητώς !! Το λέγανε γιατί αγράμματοι και ανιστόρητοι και οι δύο, δεν είχαν επίγνωση στην παρούσα διήγηση και έρευνα και αυτό το προσθέτω ύπουλα και αναιδέστατα χωρίς να θέλω να τους προσβάλω.
Από την άλλη εβδομάδα λοιπόν στην έκδοση της Πέμπτης, θα ανασυρθούν οι μνήμες και τα αφηγηματικά κιτάπια της ντόπιας ιστορίας των τύπων, των μορφών και τον ιδιόρρυθμων της παλιάς Αλεξ-πολης για να γίνει ένα ενδιαφέρον δημοσίευμα και ευελπιστώ να μείνει ευχαριστημένος ο κύριος Ρούλης Κονδύλης, ο Κόνδορας της Ε.Θ., όχι από μένα, αλλά από τον εαυτό του, για την ιδέα που έρριξε και είχε και δεν θα με απολύσει.
Ο ΣΧΟΛ-ΙΑΣΤΗΣ
