Πόσο το πληγώνουν
που συνέχεια μαλώνουν,
δεν μπορούν να αισθανθούν
την πίκρα που σκορπούν.
Είναι μικρό παιδί ακόμη
και δυνατοί οι πόνοι
που το τυραννούν
όταν άσχημα λόγια αντηχούν.
Βρίζονται χυδαία
αντί να περνούν ωραία
και δε λογαριάζουν
το φαρμάκι που στάζουν.
Πόσο σκληρός ο κόσμος των μεγάλων
πώς δεν αντέχουν ο ένας τον άλλον
αυτοί δεν ήταν που αγαπηθήκαν
και για κοινή ζωή πορευθήκαν.
Τώρα η αγάπη έγινε μίσος
και η αμοιβαία πίστη ένας μύθος
που όσο πάει σβήνει
και ησυχία δεν τους αφήνει.
Τρελοί γονείς συλλογιστείτε
στην οικογένειά σας συγκεντρωθείτε,
δείξτε κατανόηση και ειρήνη
γιατί ευθύνη θα σας βαρύνει.
Δεν αργεί η πονεμένη ψυχή
να πάρει λάθος διαδρομή
και όταν πια θα’ναι αργά
τύψη θα νιώθετε βαριά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
