Θρακιωτικη Ποιηση

Η σιωπή δε λύνει τα προβλήματα.Δεν προσφέρει καμία βοήθεια.Περιπλέκει μόνο τα νήματακαι κρύβει την αλήθεια.Σιωπή και αδιαφορίαγέμισαν πια τη ζωήκαι δε βλέπουν πώς είναι αδικίανα κρατήσουν αυτή τη γραμμή;Πού πήγαν οι μέρες εκείνεςπου τους πρόσφεραν χαρά;Τώρα τους έπνιξαν δίνεςκαι τους βούλιαξαν στα βαθιά.θέλει προσπάθεια και δρόμονα μην αφήσουν το γυαλί να ραγίσεινα φορτωθούν τις ευθύνες στον ώμογια να μπορέσει η ζωή να προχωρήσει.Θέλουν να τα ξαναβρούνμόνο τα καθαρά λόγια θα δώσουν λύση.Θέλουν να ξαναγεννηθούνμόνο η καλή θέληση θα τους πείσει.Είναι πικρό να φτάσουν στο τέλος  αυτοί που ξεκίνησαν από το μηδένόταν τους χτύπησε της αγάπης το βέλοςκαι ξέχασαν τα όχι και τα δεν. Η κουβέντα δίνει λύσηΗ σιωπή δε λύνει τα προβλήματα.Δεν προσφέρει καμία βοήθεια.Περιπλέκει μόνο τα νήματακαι κρύβει την αλήθεια.Σιωπή και αδιαφορίαγέμισαν πια τη ζωήκαι δε βλέπουν πώς είναι αδικίανα κρατήσουν αυτή τη γραμμή;Πού πήγαν οι μέρες εκείνεςπου τους πρόσφεραν χαρά;Τώρα τους έπνιξαν δίνεςκαι τους βούλιαξαν στα βαθιά.θέλει προσπάθεια και δρόμονα μην αφήσουν το γυαλί να ραγίσεινα φορτωθούν τις ευθύνες στον ώμογια να μπορέσει η ζωή να προχωρήσει.Θέλουν να τα ξαναβρούνμόνο τα καθαρά λόγια θα δώσουν λύση.Θέλουν να ξαναγεννηθούνμόνο η καλή θέληση θα τους πείσει.Είναι πικρό να φτάσουν στο τέλος  αυτοί που ξεκίνησαν από το μηδένόταν τους χτύπησε της αγάπης το βέλοςκαι ξέχασαν τα όχι και τα δεν.Η κουβέντα θα φέρει διέξοδοθα βρούνε ότι τους χαλά.Η κουβέντα με τρόπο ανέξοδοενωμένους και αγαπημένους θα τους κρατά. Τάνια Στεφάνου-ΤσαβδάρηΑλεξανδρούπολη

(Που αργοτραγουδιέται με κέφι και μεράκι) Βαρέθηκααααα μπιζέρισααααα η γειτόνισσά μου, που το πάει κάθε πρωί στην πόρτα της, στέκει και ρωτάει. Πού ήσουν εψές λεβέντη μου, πού ήσουν προψές το βράδυ; Εψές ήμουνα στη μάνα μου, προψές στην αδερφή μου. Απόψε...

Γιορτή μεγάλη και όμορφη ο έρωτας γιορτάζει  ο έρωτας μες στη ζωή το δρόμο μας χαράζει. Λουλούδια θέλει ο έρωτας λουλούδια που ανθίζουν λουλούδια που μοσχοβολούν και έρωτες γνωρίζουν. Λουλούδια στείλτε όμορφα και δείξτε την αγάπη αγάπη με ειλικρίνεια και όχι με απάτη. Όταν ανθίζει ο έρωτας  θέλει τη δροσιά του για να...

Έλα να κάμε έξω μακριά  να φτιάξουμε μια φωλίτσα  μακριά σε άλλα μέρη στα βουνά  πολύ αγαπημένη μου Φιλίτσα Εκεί θα χτίσουμε φωλιά  οι δυο ερωτευμένοι  εκεί θα ζούμε όμορφα  και οι δυο αγκαλιασμένοι Εκεί -απόμερα και όμορφα  που μόνο τα πουλιά πετούνε εκεί θα νιώθουμε χαρά  σε όποιο μέρος...

Εκείνη τη θλιβερή, του Γενάρη, κατάμαυρη νυχτιά Τρεις Έλληνες λεβέντες, στα Ίμια, στα νησιά μας Δολοφονήθηκαν θρασύδειλα απ’ των Τούρκων τα πυρά Και σπάραζαν οι ουρανοί κι έκλαιγε η καρδιά μας. Βλαχάκος, Καραθανάσης, Γιαλοψός τα επίθετά τους Κι απροσμέτρητο το γενναίο πατριωτικό ανάστημά τους Αρνήθηκαν...

Πια δεν αντέχω νάμαι  από εκείνη μακριά. Η ομορφιά σου με θολώνει! (Σαϊτα   είσαι   συ κι’   εγώ   στημόνι.) Μα της ψυχής μου η χαλάστρα οδύνη, τη ζήση μου κεντά και δεν μ’ αφήνει να ζω. Η Αθανασία δεν με θαμπώνει. Αφησέ με - κι’ εκείνη ας με μαλώνει! Όλα   τα   δεινά η Ευτυχία τα σβύνει.  Την   γυναίκα, τον σκύλο, το παιδί μου να ιδώ…Την Ιθάκη μου νάβλεπα και πάλι… Να  με  χτυπά  το  γλυκόπνοο μαϊστράλι,  και    νάχα    και    τους   Φαίακες μαζί μου!   Δεν    θέλει    και   πολλά   η    Ευτυχία! <<Άσε με Καλυψώ! Δεν ζω απ’ τη δυστυχία!>>                       Αριστομένης  Λαγουβάρδος Σύντομο βιογραφικό  Γεννήθηκε στην Έμπαρο Ηρακλείου Κρήτης. Είναι  Μηχανολόγος Μηχανικός και Ναυπηγός του Πολυτεχνείου Νεαπόλεως Ιταλίας. Ζει στο Ηράκλειο Κρήτης. Εργογραφία  Το τέλος της  αθωότητας.(Τυποκρέτα Καζανάκης-Ηράκλειο)   Καθώς κυλά το ρόδινο ποτάμι.(Τυποκρέτα Καζανάκης-Ηράκλειο)  Στα απόκρυφα τοπία της ομορφιάς (υπό έκδοση)

Ντόρος μεγάλος έγινε για τον αθλητισμό διότι μερικοί δεν έχουν  τον κάποιο σεβασμό. Ο αθλητισμός είναι ιερός ψηλά να τον κρατούμε, αν θέλουμε πραγματικά  μπροστά να προχωρούμε. Οι αρχαίοι Έλληνες ήτανε  πρώτοι στον αθλητισμό γι’ αυτό όλοι τους είχανε μεγάλο σεβασμό. Πρέπει να είναι σύμβολο  όλοι οι Γυμναστές και να σέβονται με ευλάβεια τις...

Μη με κοιτάς, με μάτια θλιμμένα θα σου πω γλυκά, η ζωή είναι μπροστά. Να με κοιτάς με μάτια που γελούν, να νιώθω πως με ξέρουν, μου κρυφομιλούν. Σαν με κοιτάς, τα μάτια σου, γαλάζιο περιγιάλι, θάλασσας κύμα, χάδι. Να με κοιτάς, με τα μάτια μου να μιλάς, με μια ματιά να μ’...

Πόδια  ασήκωτα, βαριά,  Χέρια τρεμάμενα, χείλη βουβά, μάτια θολωμένα, με αναμνήσεις φορτωμένα. Σώμα μου, πως χάθηκε η λεβεντιά σου; Πού λησμόνησες την αρχοντιά σου; έφυγε το σφρίγος σου, στέρεψε η ορμή σου, Έμεινες χλωμό και μόνο, σαν δένδρο  γερασμένο, κυρτό, κι ανεμοδαρμένο, παράπονο  κρυμμένο. Κοιτά μπροστά, τις αναμνήσεις της ζωής κρατά,  στην ψυχή στην καρδιά, μ’ αγάπη και χαρά. Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης Αλεξανδρούπολη

Στο κυνήγι της καριέραςέχασε τη ζωή της.Εφτασε στην  κορυφήμα πούλησε κάθε τιμή.Πλήρωσε με συμβιβασμούςκαι όρους  μαρτυρικούςτη λογική ξεπέρασεκαι η πίκρα την εγέρασε.Αξιζε τώρα αναρωτιέταιτόσο φτηνά να πουλιέται,να ξοδεύεται, να αφήνεται  και στο χάος να παραδίνεται.Σε ένα βωμό θυσιών  να θυσιάζεται νυχθημερόνγια να γίνει κάποια φτασμένη  σε μια κοινωνία φαντασμένη.Πόσα στα αλήθεια ισοπέδωσεκαι σημασία δεν έδωσεσε απλές χαρές καθημερινέςπου είναι συγκλονιστικές.Επρεπε να τα συνδυάσει  ούτε την καριέρααλλά ούτε τη ζωή να χάσειγιατί ο χρόνος περνάεικαι πίσω δε γυρνάει.Τάνια Στεφάνου-ΤσαβδάρηΑλεξανδρούπολη