Θρακιωτικη Ποιηση

Περιπλανηθήκαμε.Σημάδια σκοτεινά μας βρήκανε.Περιμέναμε το αύριο  για καλύτερες στιγμέςκαι τώρα που ήρθεδεν μπορούμε να το ανεχτούμε.Ταπεινά και γαλήνιαόργανα πειθήνιαβαδίζουμε  στο δρόμομε φορτίο βαρύ στον ώμο.Μας άδειασαν από αισθήματα.Μας πέταξαν στα κύματακαι μας είπαν κολυμπήστεκαι για τη ζωή σας αποφασίστε.Η γιορτή και η Κυριακήέγιναν καθημερινήκαι κανένας δεν τη ζειγιατί λέει κίνδυνος καραδοκεί.Όλες οι μέρες μονότονες  και ίδιες να περνούνχωρίς τις ώρες τις φανταστικέςμε τις παρέες  τις δυνατές.Μας έχουν παγώσειτο κρύο μέσα μας έχει ριζώσεικαι οι ψυχές πώς να σωθούνκι από το αδιέξοδο να βγουν.Φτάνει πια  η ανθρωπότητα βουλιάζεικαι το δάκρυαπό τα μάτια στάζει.Χαιρετάμε τους συντρόφουςπου έχουν στους ώμους ίδιους φόρτουςκαι ευχόμαστε του χρόνουνα είναι όλα εκτός πόνου.Μια ελπίδα μένει μόνοο ήλιος να βγει νικητήςόλα να τα κατατροπώσεικαι τον καθένα μας να σώσει.Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη Αλεξανδρούπολη

Με αφορμή του κυρίου Σταύρου Κονδύλη Που μας ανέφερε λόγω της κρίσεώς Για το παλιό νοσοκομείο γράφω  Γερός να είσαι κύριε Σταύρο Και τι άλλο συγχαρητήριά σου Μα εγώ θα έλεγα και για την αστυνομία  Αλλά να μην ξεχνάμε και τη νομαρχία  Που όλα τα νοίκια...

Λάθος δρόμο κίνησες να πας.Μικρή λάθος αγαπάς.Μην τα μπερδεύεις.Δεν είναι το πάθος αγάπη.Είναι κερί που θα σβήσει.Είναι άνθος που θα μαραθεί.Η αγάπη είναι αποδείξεις.Είναι η φροντίδα σου  όταν έχεις ανάγκη.Είναι η εμπιστοσύνηνα πεις τα μυστικά σου.Η τρυφερότητα και συμπαράσταση.Τα λόγια του τα γλυκά,τα ενθαρρυντικάπου συνοδεύονται από πράξεις.Η ομπρέλα στη βροχή.Η συντροφικότητα στη μοναξιά.Η εικόνα του να μη φεύγει από το μυαλό σου στιγμή.Είναι... Είναι... Είναι...Είναι πολλά που κάνουντη ζωή σου όμορφη.Να θέλεις να ξυπνάς το πρωίνα αντικρίζεις τον ήλιο.Είσαι μικρή και δεν ξέρεις.Πρόσεχε μην πληγωθείς.Μην πέσεις σε άστατο καιρόμε μπόρες και καταχνιέςκαι τότε θα καταλάβεις.Τότε, όταν δακρύσεις, θα μάθεις.Μια πορεία θα έχει γραφτεί μέσα σουπου θα σε ωριμάσει  και τότε θα με νιώσεις.Κράτα καλά όπως και να 'χει.Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη Αλεξανδρούπολη

Όνειρα τρελά, στη ζωή πολλά, νεκρώσαν τη χαρά, κι γεννήσαν  συμφορά. Όνειρα απατηλά, που πληγώσαν την καρδιά, φαίνονταν αληθινά, ήταν όμως μια ψευτιά Όνειρα πολλά, ψεύτικα όλα, γέμισαν πόνο  γέμισαν κλάμα. Στης ζωής την ανηφόρα, με την αλήθεια τώρα, μη σταματάς, προχώρα, χαμογέλα, ήρθε η ώρα. Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης

Δώσε μου πίσω το "φως" και μην ξεχνάς πως εγώ θέλω να ζήσω Πάρε πίσω τον πόνο εμένα μου φτάνει μόνο τη χαρά να ζωγραφίσω. Δώσε μου πίσω το γέλιο στο δικό μου ευαγγέλιο η πρώτη θα 'ναι εντολή. Πάρε πίσω το φόβο ελεύθερα πια να δώσω της αγάπης δυνατό...

Λόγια που δεν τόλμησαν να βγουν.Λόγια που πνίγηκαν.Λόγια που μείνανε  σιωπηλά.Γιατί:Έπρεπε να ειπωθούν.Έπρεπε να ακουστούν.Να βγάζανε φτερά.Να φτάνανε μακριά.Να δάκρυζαν ματάκια.Να λύγιζαν καρδιές.Λόγια  αγάπης που δεν ειπώθηκαν ποτέ.Κλείστηκαν βαθιά.Τα χείλη σφράγισαν.Γιατί:Η καρδιά έφτασε παντού.Τα λόγια όχι.Ο νους σκέφτεται.Κλείστηκε σε φυλακή.Δεν αφέθηκε, δεν εκφράστηκε.Η καρδιά πέταξε και πετά.Δε γνωρίζει σύνορα.Δε γνωρίζει όρια.Είναι για πάνταγεμάτη, ανθηρή, καρπερή,μοναδική, περήφανη.Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη

Άνθρωπε γλυκέ μου άνθρωπε με την τόση σου σοφία γιατί σε δέρνει συνεχώς  αυτή η αγωνία; Με αγωνία τρως ψωμί με αγωνία περπατάς σε αγωνία βρίσκεσαι  όπου και να πας Αφού το ξέρεις άνθρωπε  το τι σε περιμένει  γιατί δεν κάνεις τη ζωή σωστή και μετρημένη; Η κοινωνία πλάστηκε  στον κόσμο για...

Ο εαυτός σουο καλλίτερος φίλος,σύμμαχος και αδελφός.Ο εαυτός σουο χειρότερος εχθρός,κόλακας και πειρασμός.Ο εαυτός σουο μεγαλύτερος κριτής,κατήγορος και δικαστής.Ο εαυτός σουο πρώτος ρήτορας,φιλόσοφος  και μελετητής.Όλα αυτά και τόσα άλλαείναι το εγώ σου,αποτελούν το είναι σου,είσαι ΕΣΥ.Αγάπα  λοιπόν τον εαυτό σου.Δε θα τον αγαπήσει  κανένας  όπως εσύ.Αν αρχίσεις  να τον αγαπάςθα τα βρίσκεις μαζί του.Θα βρεις την ισορροπία  που χρειάζεσαι.Θα νιώθεις καλλίτερα. Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη

Πολλά ήταν τα προβλήματα, που έπρεπε να λύσωδεν μπόρεσα και τ' άφησα, κι είπα μ' αυτά θα ζήσωΦίλος με τα προβλήματα, μπορείς αν θες να γίνειςόσο κι αν σε ζορίζουνε, λογαριασμό μη δίνεις.Υπάρχουνε προβλήματα, μικρά μα και μεγάλαλύσε απ'...

Κλεμμένα όνειρα, κλεμμένη  χαρά, η μαύρη μέρα, έφερε μπόρα. Ύπουλη, δυνατή η καταιγίδα, πλήγωσε, καρδιά κι ελπίδα, ήρθε για δεύτερη φορά, κι έφερε, μεγάλη συμφορά. Πότε θα φύγει η γκρίζα καταχνιά; πότε θε νάρθει και πάλι ξαστεριά; Τ’ ορίζοντα το ουράνιο τόξο, να φωτίσει τις καρδιές του κόσμου. Σε χείλη πικραμένα, να φθάσει...