Θρακιωτικη Ποιηση

Ό,τι γράφει η ειμαρμένηαδύνατον να το ξεδιαλύνεις,αδιάρρηκτα η ζωή δεμένηκαι μόνο προς τα εκεί συγκλίνεις.Το κουβάρι ξετυλίγεταικαι όλα περνούν από μπροστά σαν ταινία.Ο νους βαθιά συλλογίζεταιπώς θα απαλύνει τα δυσάρεστα στοιχεία.Χωρίς αναπαμό το παζλ συμπληρώνειςκαι προσπαθείς τα σύννεφα να...

Βρέχει φωτιά στη γειτονιά,ένα μήνα και δεν σταματά,αντί για νερό αίμα ζεστό κυλά.Ανθρώπους τρομαγμένους κοιτώ,τρέχουν απ’ τις βόμβες να σωθούν,στα καταφύγια να κρυφτούν.Άνδρες γυναίκες παιδιά,με δάκρυα στα μάτια φωνάζουν,Πόλεμος: ω !!! τι συμφορά.Πέφτουν οι σφαίρες σαν βροχή,Οβίδες, βόμβες, πύραυλοι,ποτάμι...

Ποίηση είναι,ένα βάλς πάνω στην πίστα της αιωνιότητας,τα μικρά της ζωής που τελικά…είναι μεγάλακαι τα μεγάλα να χωρούν μέσα στο χέρι σου.να φλέγεσαι και να δροσίζεσαι με τις έννοιες,να παγώνεις και να ζεσταίνεσαι,στο λουτρό των συναισθημάτων ,να κολυμπάς στις...

Στέγνωσαν πια τα δάκρυα στα μάτια τηςκαι πάγωσε η καρδιά της,έσπασε και μαζεύει τα κομμάτια τηςκαι ζει στη μοναξιά της.Ανησύχησε γι αυτόν που έφυγε μακριάγιατί πίστεψε πως δε θα βρει τέτοια φωλιάνα τον κρατά ζεστό και φυλαγμένοαπ΄της ζωής κάθε κακό, κρυμμένο.Φοβήθηκε κι αναρωτήθηκεαν ο δρόμος που διάλεξε ήταν σωστόςαλλά ήταν σίγουρη, δεν ξεγελάστηκεπώς δεν ήταν καθόλου γνωστικός.Όλα τα είχε στα χέρια αλλά δεν τα εκτίμησεκαι τώρα συναντά τα μαχαίριαπου ο ίδιος προτίμησε.Και του είχε πει:Οι αποφάσεις θέλουν σκέψη και γνώσηπριν παρθούν και μας ταλαιπωρούν,μη στηρίζεσαι σε παρόρμησηγιατί όλα μπορεί να ανατραπούν.Πόσοι κατάλαβαν το λάθοςπου τους στέρησε την ευτυχία,πόσοι παρασύρθηκαν από ένα πάθοςκι έπεσαν σε μεγάλη δοκιμασία.Αν αναγνωρίζαμε όσα καλά μας έδινε η μοίρακαι τα αξιοποιούσαμεδε θα κλείναμε τη θύραώστε αργότερα να τα αναζητούσαμε. Τάνια Στεφάνου - ΤσαβδάρηΑλεξανδρούπολη

Αυγής χαρές αδέσποτεςτης άνοιξης το αίμαφωνές της νιότης στο κλουβίη νύχτα θα σας πνίξει της φύσης η αρμονία καίγεταιστου μίσους τη φωτιάΓέμισαν σκέψεις ξέθωρεςόλα τα περιθώριακαι ξέμαλλες ελπίδεςοι αλήθειες είν' ξενόγνωμεςκαι οι ντροπές κι οι ασχήμιεςΚι ο θάνατος ξεσκούφωτοςστέκει...

Όλοι  λεγόμαστε  άνθρωποι.Μόνο  στο  όνομα.Όλοι  μοιάζουμε  και  όλοι  είμαστε  διαφορετικοί.Μόνο  όταν  πλησιάσεις  κάποιον  θα  τον  καταλάβεις,  κι  αν.Θα  δεις  τι  κρύβει, ποιος  είναι,τι  είναι,  τι  πιστεύει,αν πιστεύει  κάπου, τι  παραδέχεται.Αν  βέβαια  σου  ανοιχτεί.Αν  σε  εμπιστευτεί.Γιατί  μπορεί να μην πιστεύει...

Να δραπετεύσεις θέλησεςστου Γαλαξία τη φωτοδίνημονάχος και ανάλαφροςσε άσπρο σύννεφο καβάλαΣαν Ίκαρος πτερόειςνα αγγίξεις θέλησεςτ’ άπειρο το παρθένομε όλες τις αισθήσειςΜαρσύα θαρραλέε ‘σύμόνος κατά του Φοίβουμε τον αυλό τον Φρυγικόστ’ αδύναμά σου χέριαΣτην πάλη των αισθήσεωνσπονδή σού κάνει ο...

Δρόμους ατέλειωτους διαβαίνειμια θέση στον ήλιο περιμένει,φωτιά αναμμένη γι΄αυτόν η ελπίδαστην αναζήτηση για μια πατρίδα.Είναι αντιμέτωπος με την αδικία,την εκμετάλλευση, την αδιαφορία.Είναι μονάδα χαμένη στην άβυσσο,έχασε της ζωής τον παράδεισο.Κυνηγημένος, απελπισμένος,με τα παιδιά στην αγκαλιά φορτωμένος,ζητάει τόπο να απαγκιάσεισε...

Πετροπουλάκη ξύπνησε και σύρε το σπαθί σου ν΄αστράψει και το μήνυμα να πάρουν οι οχτροί σου. Κήρυξε επανάσταση μ΄άλλους καπεταναίους Πετρονικόλα Γύπαρη κι άλλους πολλούς γενναίους. Οι Τούρκοι θένε πόλεμο και πέψε τους χαμπέρι ότι τους περιμένουμε στ΄Ασηγωνιάς τα μέρη. Για να φουντώσει η φωθιά των διακοσίων χρόνων μάχες να γίνουν ένδοξες ωσάν και...

Συχνά προβάλλει η μορφή της μάνας  παρουσιάζεται σαν γίγαντας μπροστά μου  τη μια με το δικράνι δεμάτια να σηκώνει  τη θημωνιά να φτιάξουμε στ' αλώνια  την άλλη με τ' αλέτρι της τη γη να οργώνει  να και τα κούτσουρα που ανέβαζε στο κάρο  ζεστούλα να...