Θρακιωτικη Ποιηση

Στα σκοτάδια της ψυχής, Στην καταχνιά θε να χαθείς, Ψάχνεις δρόμο, μονοπάτι για να βρεις, Άργησες αγάπη να φανείς. Έφθασες αγκομαχώντας Πριν ο ήλιος βγει, Το ξημέρωμα σε βρήκε Ήρθες την αυγή. Πέρασαν, άνοιξη και καλοκαίρι, Ήρθες στο κρύο του χιονιά, Μαραθήκαν τα λουλούδια, Τελειώσαν  οι χαρές και τα τραγούδια. Χάθηκες...

Δε συναντάς εύκολα στη γητέτοια αγάπη αγνή και αληθινήνα τα δίνει όλα στο φωςκαι να απλώνει σαν κισσός.Να φορτίζει με δύναμη μια ψυχή,να σφραγίζει για πάντα μια ζωή,να περνάει μέχρι το μεδούλι,να κάνει γίγαντα το μικρούλι.Αγάπη που να τη...

Δεν ξεχνά το γεια σου που ανταλλάξανεένα βράδυ όμορφο, καλοκαιρινό,όταν στην παρέα ο ένας τον άλλο κοιτάξανεκι αυτό ήτανε σημαδιακό.Δεν ξεχνά τα μάτια που την κοίταξαναθώα, ήρεμα, απλά, ευγενικάκαι χαρούμενα μηνύματα της πέταξανσα γλυκόλαλα, πολύχρωμα πουλιά.Δεν ξεχνά το πρώτο...

Περιπλανιέται άσκοπα στης κοινωνίας το χάος με ζωή δίχως νόημα με σκέψεις δίχως στέγη Άστεγες οι εμπειρίες του κάτω από τα σύννεφα του σκληρού χειμώνα τρέμουνε μαζί του τώρα Αμέτοχος στις συγκρούσεις στα δελτία ειδήσεων στις πορείες ειρήνης στο ματοκύλισμα πολέμων Μόνο που τα χέρια του δεν τάκοψε ο βοριάς με τα κοφτερά...

Συνταξιδιώτες για πάντα στη ζωήστα όνειρα, στα σχέδια, στη χαραυγή.Η νύχτα όλα να τα γαληνεύεικαι η μέρα να τα ζωντανεύει.Να γράφουν ιστορίες οι σελίδεςπου να ΄ναι γεμάτες με ελπίδεςπως ο μόνος επισκέπτης θα ΄ναι η χαράπου θα δίνει για...

Στην Καλλιόπη και Κλειώ εγγονούλες μου Μικρές Ξωθιές του δειλινού της Άνοιξης το χάδι, ανάσα των παραμυθιών σαν έρχεται το βράδυ, τα νούφαρα σάς χάρισαν το πλάνο άρωμά σας και σε γιορντάνια πλέξανε δύο Μούσες τ’ όνομά σας…! Θεόσταλτες δροσιές πηγών των αστεριών μαγνάδι, της χίμαιρας φεγγοβολή που διώχνει το σκοτάδι, αυγές πορφυρογέννητες με...

Τι κρύβει άραγε το μέλλον στην πορεία τουκανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει, για όλους ένα είναι το ζητούμενο κι έχουμε τη χρεία του να ανοίξει τις πόρτες στον καθένα μας από ζωή να σφύζει.Ξεκινάς με όλες τις καλές προοπτικέςπου...

Στην ψυχρή του σκοταδιού ανάσα τεντώνετ' ασταμάτητα ο δόλιος χρόνος με τα παράθυρα στο σύμπαν ανοιχτά ξεχειμωνιάζει άγρυπνος στην πολυθρόνα ασάλευτος σαν άγαλμα μαρμάρινο Τα μεσημέρια που κρυφτήκανε στου χρόνου τις υγρές μασχάλες θα τάβρει της γης ο άγριος χειμώνας της μεθυσμένης γαλήνης η βροχή Κάτω απ' του...

Η αθωότητα βασίλευε στη ματιάτα χρόνια τα παλιά, όταν ήτανε μικρά παιδιά.Στόλιζε η τιμή τις κινήσεις,φόρτιζε η χαρά τις αισθήσεις.Έριχνε η ζωή τις πινελιές και γέμιζε τις όμορφες καρδιές.Όλα ανοίγονταν στο διάβα τουςκαι γέμιζε με εμπειρίες το γράμμα τους.Χρόνια πριν...

Προχθές μια μέρα γνώρισα ένα γεροντάκι, που στάζανε τα χείλη του το πιο πικρό φαρμάκι. Τα δάκρυά του τρέχανε απ’ τα θλιβερά του μάτια, που ράγιζε η καρδούλα του και γίνονταν κομμάτια. Διότι φύγανε στην ξενιτιά όλα τα παιδιά του και μείνανε στη μοναξιά μαζί με τη γριά του. Γι’ αυτό...