«Senilia ή Ποιήματα σε πρόζα» του Ιβάν Τουργκένιεφ

Μετάφραση: Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

Ο Ιβάν Τουρ­γκέ­νι­εφ (1818-1883) απο­τε­λεί έναν από τους βα­σι­κούς πυ­λώ­νες του θαυ­μα­στού οικο­δο­μή­μα­τος της κλα­σι­κής ρω­σι­κής λο­γο­τε­χνί­ας του 19ου αιώ­να.

Πο­λυ­γρα­φό­τα­τος, αλ­λά και ευαί­σθη­τος δέ­κτης των μη­νυ­μά­των της επο­χής, κα­τά­φε­ρε να συν­δυ­ά­σει στο έρ­γο του το έπος με τον λυ­ρι­σμό, την πε­ρι­γρα­φή της φύ­σης, μα και του εσω­τε­ρι­κού κό­σμου των αν­θρώ­πων του αιώ­να του, την αγά­πη για την πα­τρί­δα και την ανε­ξαρ­τη­σία του κο­σμο­πο­λι­τι­σμού, την προ­σή­λω­σή του στις φι­λε­λεύ­θε­ρες ιδέ­ες της επο­χής, την απο­στρο­φή προς την τυ­ραν­νία αλ­λά και τον επηρ­μέ­νο μη­δε­νι­σμό, τη θρη­σκευ­τι­κή πί­στη, μα και την αγά­πη για την επι­στη­μο­νι­κή γνώ­ση. – Από το προ­λό­γι­σμα του με­τα­φρα­στή

Ο Δη­μή­τρης Β. Τρι­α­ντα­φυλ­λί­δης, γεν­νή­θη­κε το 1959 στη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Ολο­κλή­ρω­σε τις προ­πτυ­χι­α­κές και με­τα­πτυ­χι­α­κές του σπου­δές στο Κρα­τι­κό Πα­νε­πι­στή­μιο «Τα­ράς Σεβ­τσέν­κο» στο Κί­ε­βο και στη συ­νέ­χεια σπού­δα­σε Θε­ο­λο­γία στο ΑΠΘ.

Από πο­λύ νω­ρίς, γο­η­τεύ­τη­κε από την ρω­σι­κή γραμ­μα­τεία κι έτσι άρ­χι­σε να με­τα­φρά­ζει εμ­βλη­μα­τι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες και κεί­με­να. Μέ­χρι σή­με­ρα, έχει με­τα­φρά­σει πε­ρισ­σό­τε­ρα από 130 βι­βλία, τα οποία αφο­ρούν όλο το εύρος των ρω­σι­κών γραμ­μά­των: φι­λο­σο­φία, θε­ο­λο­γία, ιστο­ρία, πο­λι­τι­κή, πε­ζο­γρα­φία, ποί­η­ση, θέ­α­τρο, κρι­τι­κή της λο­γο­τε­χνί­ας κ.ά.

Το 2014 ίδρυ­σε και έκτο­τε δι­ευ­θύ­νει το πε­ρι­ο­δι­κό «Στέ­πα», μία τε­τρα­μη­νι­αία επι­θε­ώ­ρη­ση του ρω­σι­κού πο­λι­τι­σμού, στο οποίο δη­μο­σι­εύει με­τα­φρά­σεις ση­μα­ντι­κών στο­χα­στών και λο­γο­τε­χνών, τό­σο του πα­ρελ­θό­ντος, όσο και του πα­ρό­ντος, σε μία προ­σπά­θεια να δι­ευ­κο­λύ­νει τον Έλ­λη­να ανα­γνώ­στη να προ­σεγ­γί­σει το πε­ρί­πλο­κο μα και γο­η­τευ­τι­κό φαι­νό­με­νο που ακούει στο όνο­μα «ρω­σι­κός πο­λι­τι­σμός».

Πα­ράλ­λη­λα, δη­μο­σι­εύει άρ­θρα και με­λέ­τες σε σύγ­χρο­να ελ­λη­νι­κά πε­ρι­ο­δι­κά όπως το The Book’s Journal, Πα­ρέμ­βα­ση, Κο­ράλ­λι, Εντευ­κτή­ριο, Φρέ­αρ, Αν­θί­βο­λα κ.ά.

—————————-

Ο Ιβάν Σερ­γκέ­γε­βιτς Τουρ­γκέ­νι­εφ ρώ­σος μυ­θι­στο­ρι­ο­γρά­φος, ποι­η­τής και θε­α­τρι­κός συγ­γρα­φέ­ας, γεν­νή­θη­κε στις 9 Νο­εμ­βρίου του 1818 στο Αρι­όλ της Ρω­σί­ας και πέ­θα­νε στις 3 Σε­πτεμ­βρίου του 1883 στο Μπου­ζι­βάλ, κο­ντά στο Πα­ρί­σι. Ήταν γι­ος ενός αξι­ω­μα­τι­κού και μι­ας πλού­σι­ας και δυ­να­μι­κής γυ­ναί­κας, της οποί­ας η μορ­φή δι­α­φαί­νε­ται σε δι­ά­φο­ρα έρ­γα του. Με­γα­λώ­νο­ντας ο ίδι­ος σε ένα πε­ρι­βάλ­λον όπου κυ­ρι­αρ­χού­σαν οι τα­ξι­κές δι­α­κρί­σεις και το χά­σμα πλου­σί­ων και φτω­χών, φορ­τί­στη­κε με με­γά­λη έμπνευ­ση κα­τά της κοι­νω­νι­κής αδι­κί­ας. Το 1833 άρ­χι­σε να σπου­δά­ζει φι­λο­λο­γία στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Μό­σχας και το επό­με­νο έτος ήρ­θε σε επα­φή με τον Ζου­κόφ­σκι, τον Γκό­γκολ και τον κα­θη­γη­τή Πλέτ­νεφ, με τον τε­λευ­ταίο να γί­νε­ται οδη­γός στα πρώ­τα λο­γο­τε­χνι­κά του βή­μα­τα. Το 1838 με­τέ­βη στο Βε­ρο­λί­νο για να συ­νε­χί­σει τις σπου­δές του, και εκεί ζυ­μώ­θη­κε πο­λι­τι­κά έχο­ντας στο πλευ­ρό του ση­μα­ντι­κές φυ­σι­ο­γνω­μί­ες σαν τον Μπα­κού­νιν, τον Σταν­κί­ε­βιτς και τον Ανέν­κοφ. Ως απο­τέ­λε­σμα, έκα­νε μέ­λη­μά του να προ­ω­θή­σει τον εξευ­ρω­πα­ϊ­σμό της Ρω­σί­ας και να υπο­στη­ρί­ξει τις ιδέ­ες του με τη λο­γο­τε­χνία, χω­ρίς όμως να επι­τρέ­πει στην κοι­νω­νι­κή κρι­τι­κή να υπο­βαθ­μί­ζει την τέ­χνη της γρα­φής του. Με­τά την επι­στρο­φή του στη Ρω­σία το 1841, ερ­γά­στη­κε στο Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών αλ­λά σύ­ντο­μα στα­μά­τη­σε, και έτσι αφι­ε­ρώ­θη­κε πε­ρισ­σό­τε­ρο στην πε­ζο­γρα­φία αλ­λά επε­κτά­θη­κε ταυ­τό­χρο­να και στη δρα­μα­τουρ­γία. Η λο­γο­κρι­σία, όμως, δεν επέ­τρε­ψε να ανε­βούν όλα τα θε­α­τρι­κά του έρ­γα επί σκη­νής, με­ρι­κά από τα οποία σή­με­ρα θε­ω­ρού­νται ορό­ση­μα στην ιστο­ρία του ρω­σι­κού θε­ά­τρου. Η γνω­ρι­μία του με την τρα­γου­δί­στρια της όπε­ρας Παυ­λί­να Βι­αρ­ντό, η οποία ήταν και ο με­γά­λος αλ­λά ανεκ­πλή­ρω­τος έρω­τας της ζω­ής του, τον υπο­κί­νη­σε να κά­νει συ­χνά και με­γά­λα τα­ξί­δια στην Ευρώ­πη για να βρί­σκε­ται κο­ντά της. Δε­δο­μέ­νου του γε­νι­κού αρ­νη­τι­κού κλί­μα­τος στη Ρω­σία για τις πο­λι­τι­κο-κοι­νω­νι­κές ιδέ­ες του, η αρ­νη­τι­κή κρι­τι­κή στο μυ­θι­στό­ρη­μά του Πα­τέ­ρες και γιοι (1863) στά­θη­κε αφορ­μή ο Τουρ­γκέ­νι­εφ να φύ­γει ορι­στι­κά με πρώ­το σταθ­μό του το Μπά­ντεν-Μπά­ντεν της Γερ­μα­νί­ας, ενώ σύ­ντο­μα με­τα­κό­μι­σε στο Λον­δί­νο και, τε­λι­κά, το 1871 έγι­νε μό­νι­μος κά­τοι­κος του Πα­ρι­σιού λό­γω του γαλ­λο­γερ­μα­νι­κού πο­λέ­μου. Εκεί είδε επι­τέ­λους με­γά­λη ανα­γνώ­ρι­ση, κα­θώς εξε­λέ­γη αντι­πρό­ε­δρος του Δι­ε­θνούς Λο­γο­τε­χνι­κού Συ­νε­δρίου το 1878, ενώ το επό­με­νο έτος τού απο­νε­μή­θη­κε τι­μη­τι­κός τίτ­λος από το Πα­νε­πι­στή­μιο της Οξ­φόρ­δης. Εκεί­να τα τε­λευ­ταία του χρό­νια ακό­μη και η Ρω­σία τού επε­φύ­λασ­σε θερ­μές υπο­δο­χές όπο­τε την επι­σκε­πτό­ταν.

Σελίδες: 144
Εκδόσεις «ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ»