Εκεί στη Λαύρα την αγία, στην Πύλη της παλικαριάς,
που μες στις φλέβες της κυλούσε το πύρωμα της Λευτεριάς,
γιγάντωσε κι έγινε πάθος, όραμα, λάβας ιαχή,
εκεί βρυχήθη σαν λιοντάρι της Ρωμιοσύνης η τιμή.
Εκεί στης άνοιξης το φέγγος και μες στη θεϊκή πνοή,
που γύρω μύρωμα σκορπούσε και ευωδιά μαγευτική,
γονάτισε εκεί η Ελλάδα κι έδωσε όρκο ιερό,
ν΄ αποτινάξει την σκλαβιά της, ν΄ απαλλαχτεί απ΄ το ζυγό.
Εκεί στο λίκνο των αντρείων, στο θάμα της αστροφεγγιάς,
που θέριεψε απ΄ το τραγούδι του Ρήγα και της ξαστεριάς,
εκεί σαν ίσκιοι ξαγρυπνούσαν σκιάχτρα κι ονείρατα μαζί,
μύριοι παιάνες ακουμπούσαν των Ερινύων την οργή.
Εκεί το μήνυμα της Σπάρτης, η τραγική η προσταγή,
που ΄δινε η Μάνα στο παιδί της ως κατευόδιο κι ευχή:
«Αν κιοτέψεις και γυρίσεις τη θωριά σου απ΄ τον εχθρό,
κάλλιο πάνω στην ασπίδα να σε φέρουνε νεκρό.»
Εκεί στην Πύλη την αιθέρια και στις κρωξιές των αετών,
μες στις πηγές που μουρμουρίζαν και στις Δρυάδες των βουνών,
εκεί τα βούκινα ηχήσαν κι οι σάλπιγγες μες στις πλαγιές
και τ’ άσπρα κρίνα ξανανθίσαν μες στων γενναίων τις ψυχές!
Αριστοτέλης Παπανικολάου, μουσικοπαιδαγωγός – λογοτέχνης
