Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης

Πανέμορφη, ευωδιαστή, χάρμα των  οφθαλμών μας, όπου κι αν δουν, όπου στραφούν, λουλούδια, αγριολούλουδα, η γη είναι στρωμένη, σαν πίνακας ζωγραφισμένη. Με άρωμα των λουλουδιών  θα μας μεθύσει, η όμορφη, μαγεμένη εποχή, δώρο του Θεού, στον άνθρωπο στη φύση. της Άνοιξης το όνειρο, σεντόνι λουλουδάτο, μας σκέπασε, μας έρανε, με άρωμα μυρωδάτο.. Άνοιξη, χαρά Θεού, λουλούδια...

Τι να πω, δεν γνωρίζω, είμαι στο πρώτο το σκαλί κι ανηφορίζω, πιστεύω στην κορυφή να φθάσω, ελπίζω θα προφθάσω. Ψηλά να πετάξω εκεί να βρεθώ, αφήστε στους αιθέρες να χαθώ, εμπόδια απρόσμενα αντικρίζω, με κάνουν να αγωνιώ. Φαίνεται τοπίο καθαρό, θα τρέξω να προφθάσω, προχώρα, υπάρχει ατραπός, στο τέρμα...

Μού  ‘λειψες, συλλογιέμαι, στιγμές καθάριες, στα όνειρα αναζητώ, απάντηση να βρω. Μού ‘λειψες, δεν το μολογώ, φεγγάρια κι αστέρια, για μας μιλούσαν, βωβό με κρατούσαν. Δεν σού ‘λειψα; Αν κλάψεις ή μετανιώσεις, κι η πίκρα σου ζητά παρηγοριά, θυμήσου λίγο τα παλιά. Θα επιμείνω, ας ματαιοπονώ, με καρτερία θ’ αναμένω, την αγάπη που προσμένω. Γεώργιος Χ....

Μη με κοιτάς, με μάτια θλιμμένα θα σου πω γλυκά, η ζωή είναι μπροστά. Να με κοιτάς με μάτια που γελούν, να νιώθω πως με ξέρουν, μου κρυφομιλούν. Σαν με κοιτάς, τα μάτια σου, γαλάζιο περιγιάλι, θάλασσας κύμα, χάδι. Να με κοιτάς, με τα μάτια μου να μιλάς, με μια ματιά να μ’...

Πόδια  ασήκωτα, βαριά,  Χέρια τρεμάμενα, χείλη βουβά, μάτια θολωμένα, με αναμνήσεις φορτωμένα. Σώμα μου, πως χάθηκε η λεβεντιά σου; Πού λησμόνησες την αρχοντιά σου; έφυγε το σφρίγος σου, στέρεψε η ορμή σου, Έμεινες χλωμό και μόνο, σαν δένδρο  γερασμένο, κυρτό, κι ανεμοδαρμένο, παράπονο  κρυμμένο. Κοιτά μπροστά, τις αναμνήσεις της ζωής κρατά,  στην ψυχή στην καρδιά, μ’ αγάπη και χαρά. Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης Αλεξανδρούπολη

Όνειρα τρελά, στη ζωή πολλά, νεκρώσαν τη χαρά, κι γεννήσαν  συμφορά. Όνειρα απατηλά, που πληγώσαν την καρδιά, φαίνονταν αληθινά, ήταν όμως μια ψευτιά Όνειρα πολλά, ψεύτικα όλα, γέμισαν πόνο  γέμισαν κλάμα. Στης ζωής την ανηφόρα, με την αλήθεια τώρα, μη σταματάς, προχώρα, χαμογέλα, ήρθε η ώρα. Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης

Κλεμμένα όνειρα, κλεμμένη  χαρά, η μαύρη μέρα, έφερε μπόρα. Ύπουλη, δυνατή η καταιγίδα, πλήγωσε, καρδιά κι ελπίδα, ήρθε για δεύτερη φορά, κι έφερε, μεγάλη συμφορά. Πότε θα φύγει η γκρίζα καταχνιά; πότε θε νάρθει και πάλι ξαστεριά; Τ’ ορίζοντα το ουράνιο τόξο, να φωτίσει τις καρδιές του κόσμου. Σε χείλη πικραμένα, να φθάσει...

«Σημαίνει η γη, σημαίνει ο Θεός, σημαίνουν τα επουράνια , σημαίνει κι Αγιά  Σοφιά, Το Μέγα Μοναστήρι, με εκατό σήμαντρα και εξήντα δυο καμπάνες, κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος, ψάλει ζερβά ο Βασιλιάς, δεξιά ο Πατριάρχης κι απ’ την δυνατή,  γλυκιά  ψαλμουδιά,  σείονται οι κολώνες.» Κι ο Νεοσουλτάνος ο σκληρός,              υπογράφει φιρμάνια, διαταγές, με...

Απ’ το Παράθυρο αγναντεύω τον ουρανό, μαύρα, σκοτεινά,  τα σύννεφα τρέχουν  τρελά. Σκέπασαν τον καταγάλανο ουρανό, σκοτείνιασε, άρχισα να ανησυχώ, οι πρώτες σταγόνες πέφτουν καταγής. Μα μια σταγόνα τολμηρή, κρυστάλλινη και γοητευτική, το τζάμι δρόσισε, με γλύκα με κοιτά, κάτι, σα θέλει να πει. Λάμπει από χαρά, τρυφερά, μ’ αγάπη με κοιτά. Μια...

Με χαραμάδα, σε σκοτεινό δωμάτιο, όλη η ζωή μας μοιάζει, απ’ όπου το  φως, με δυσκολία μπάζει. Πότε τρυπώνει για λίγο η χαρά, Και πότε η μαύρη λύπη, η ελπίδα πάντα δίπλα  στέκει, δεν μας εγκαταλείπει.  Απ’ της ζωής τη χαραμάδα, αγάπη, χαρά, ελπίδα, αφήστε να περάσει, την ψυχή και την καρδιά, πλούσια...