Ανεμοδαρμένο δεντρί

Το σφρίγος της νιότης λουλούδι ανθισμένο,

Που σιγά, σιγά μαραίνεται,

Το αίμα στις φλέβες βάρυνε, αργά κυλά,

Το βλέμμα θολώνει σκοτεινιάζει,

Ρυτίδες φυτρώνουν παντού,

Ήρθαν μέρες και νύχτες

Δύσκολες, πικρές, σκληρές,

Το κορμί κύρτωσε

Σαν ανεμοδαρμένο δεντρί,

Κι απ’ το ασήκωτο βάρος του χρόνου,

Μόνο η ελπίδα θα αντέξει

Στο σκοτεινό ανηφόρι της ζωής,

Να βρει τη δύναμη να ζητήσει βοήθεια,

Απ’ το χέρι το ζεστό,

Το δυνατό, τ’ αγαπημένο.

Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης