Ένα ποιηματάκι πικραμένο θα σας πω
για τα τόσα πανέμορφα χωριά μας
το έχω γράψει με πίκρα, δάκρυ και καημό
για τα παρατημένα τόσα σπιτονοικοκυριά μας.
Το 1927 στην Κορνοφωλιά εγεννήθηκα
εκεί μεγάλωσα το γλυκοέζησα γι’ αυτό και το πονάω
το 1967 σε άλλους τόπους βρέθηκα
για καλύτερη ζωή μα το χωριό μου ποτέ δεν το ξεχνάω.
Πάντα με τα μάτια μου κλαμμένα
για το αγαπητό μου χωριό σας ομιλώ
όσο μακριά και αν βρίσκομαι στα ξένα
μέσα μου φωτογραφία το κρατώ.
Όλοι από τα χωριά εκατεβήκαμε στην Αλεξανδρούπολη
εμείς την κάναμε ξακουστή, μεγάλη και τρανή
τι να πω όλο εγώ το λένε όλοι μικροί, μεγάλοι και τρανοί
το ότι εν καιρό θα σβήσουν τα χωριά αφού δεν υπάρχουν νεαροί.
Παλιότερα είχε μεγάλη χάρη το χωριό
με αγάπη το γλεντούσανε όλοι χωριανοί μαζί
σήμερα τι να πω υπερευχαριστώ τον παντοδύναμο Θεό
που με χαρίζει την τόση καθημερινή γέρικη ζωή
μετά χαράς για σας, και χαρά σας και η ώρα η καλή
και το ποιο καλύτερο απ’ όλα όρθιοι ως την τελευταία μας πνοή.
Κιρτσίδης Δημήτριος
Κορνοφωλιά, κάτοικος Αλεξανδρούπολης
