Διπλός καημός ολημερίς, κάποιον τον καίει πολύ.
Πώς θα ‘ναι τα βλαστάρια του; Θα ‘χουν ζωή καλή;.
Τα φρόντισε όσο μπόρεσε, απώλειες να μην έχουν,
κι η συμβουλή που πάντα έδινε; Ήτανε, να προσέχουν!
Θα ήθελε, να ‘χουν ήρεμη ζωή, χωρίς έννοιες πολλές.
Να πορεύονται πάντα ομαλά, με εμπειρίες καλές.
Αλλά! Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει»!
Άλλοι αποκτούν τα πάντα, κι άλλους η μοίρα … τους «δουλεύει».
Οι πρώτοι, με την εύνοια «κάποιου», έχουν πολλά καλούδια.
Κι οι δεύτεροι, για να ζήσουνε, στους πρώτους πουλάνε λουλούδια.
Πλεονέχτης ποτέ δεν ήτανε, δεν ήθελε πολλά.
Ήθελε τα βλαστάρια του, απλώς να ζουν καλά.
Να έχουνε ήρεμη ζωή, χωρίς κακοτοπιές.
Να πορεύονται πάντοτε στη ζωή, με εργασίες καλές.
Να κάνουν οικογένειες, να ‘χουνε κάποιο αποκούμπι,
και στα βαθιά γεράματα, να μη ζούνε σαν «ζούμπι»!
Αλλά, οι προβλέψεις απέτυχαν, κι απ’ τα τρία βλαστάρια,
μόνον το ένα βλάστησε, τα άλλα δυο; Μείνανε … κλωνάρια!
Γι αυτό ο καημός είναι διπλός. Γιατί τα δυο βλαστάρια,
αδυνατούν, ως σήμερα, να βρούνε κι αυτά ζευγάρια.
Κι αναρωτιέται, άραγε, αυτό θα είναι το τέλος;
Ή τελικά κι απρόσμενα, θα έρθει κάποιο … μέλος;
Και όντως θα φέρει τη χαρά, χαμόγελο στα χείλη,
για να χαρούν, γνωστοί και άγνωστοι, όλοι εχθροί και φίλοι!
Α. Παπατριανταφύλλου
