Ελλάδα μου, ζεις σε παραζάλη
να θυμάσαι τα αρχαία σου τα κάλλη
να υψώνεις το βλέμμα να καμαρώνεις
και όλο τον κόσμο να θαμπώνεις.
Ελλάδα μου, κατά καιρούς μαρτύρησες
μα πάλι στη ζωή γύρισες.
Η μοίρα σου το ΄χει γραμμένο
να τυραννιέσαι είναι πεπρωμένο.
Ελλάδα μου, πόσα αντιμετωπίζεις
μα σε ένα καλύτερο μέλλον ελπίζεις
μακριά από ψευτιές και ασυνειδησίες
με φωτεινές και καθαρές πορείες.
Οι άνθρωποί σου έχουν προβλήματα
δεν ξέρουν τι κρύβουν τα επόμενά τους βήματα.
Έχουν πέσει σε τέλμα
και περιμένουν συμπαράστασης νεύμα.
Όταν κάποτε το μοιρολόι πάψει
και καινούρια μέρα χαράξει,
θα σωθούν από τα βασανιστήρια
και θα γεμίσουν με κρασί τα ποτήρια.
Αμήν! είναι η ευχή που βγαίνει από το στόμα
να περάσει κι αυτό το βροχερό γιόμα
κι αύριο να ΄ρθει η σωτηρία
που φέρνει ηρεμία και ευτυχία.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
