Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.
Το θέμα της επικαιρότητας.
Ένας χρόνος πέρασε από τότε.
Μνημόσυνο για τις αθώες ψυχές.
Όλοι οι δημοσιογράφοι ασχολούνται με αυτό.
Οι πολιτικοί δίνουν τα συλλυπητήριά τους.
Ο λαός νιώθει τον πόνο των γονιών.
Οι γονείς όμως απαρηγόρητοι.
Ποιοι φταίνε; Ποιοι έκαναν λάθη;
Γιατί δεν αναγνωρίζονται τα λάθη των υπευθύνων;
Γιατί δε βρίσκονται οι αμφισβητούμενες αιτίες;
Γιατί δε δικαιώνονται οι αδικημένοι;
Ακόμη να τιμωρηθούν οι ένοχοι;
Αυτή η δικαιοσύνη υπάρχει στην Ελλάδα;
Να καλύπτονται μεταξύ τους;
Πενήντα εφτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.
Οι οικογένειές τους βυθίστηκαν στο πένθος.
Τίποτα δεν είναι όπως πριν.
Το μέλλον σκοτεινό, ψυχολογικά αβέβαιο.
Ο πόνος φέρνει λόγια πικρά στα χείλη.
Έχουν κάθε δίκιο να ζητούν την τιμωρία
όσων φέρθηκαν επιπόλαια, ανεύθυνα.
Σάλος σε όλη τη χώρα όσο είναι ζεστό το θέμα.
Μετά θα επανέλθει πάλι σιγή στην επικράτεια
για το συμβάν και τα θύματα.
Μόνο οι γονείς δε θα ηρεμήσουν
Μόνο οι γονείς θα θυμούνται συνέχεια.
Μόνο οι γονείς θα έχουν μόνιμο δάκρυ στα μάτια.
Οι αναμνήσεις απ΄τα παιδιά τους δε θα σβήσουν.
Θα τα νιώθουν συνέχεια δίπλα τους
σαν να μην έφυγαν ποτέ να γίνουν άγγελοι.
Θα έρχονται στον ύπνο τους να συνομιλούν
και θα αναρωτιούνται γιατί να συμβεί αυτό.
Η αυλαία δε θα πέσει ποτέ όσο ζουν.
Θα αγωνίζονται ηρωικά ώσπου να τα δικαιώσουν
στην Ελλάδα που βασιλεύει η παρανομία.
Στην Ελλάδα του σήμερα.
Τάνια Στεφάνου -Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
