Κλαίει απόψε το μπουζούκι
μέσα στο παλιό κουτούκι
γι αυτούς που χωρίζουνε
και σε τίποτα δεν ελπίζουνε.
Τα λυπητερά γύρω σκορπάνε
και οι καρδιές λαχταράνε
γιατί να ΄ρθει αυτή η στιγμή
που θα γίνει παρελθόν μια ζωή.
Ποιος περίμενε να συμβεί αυτό
να χάσουνε το άλλο τους μισό,
να απαρνηθούνε όσα ζήσανε
και γι΄αυτά από χαρά δακρύσανε.
Τώρα αλλάζουνε δρόμο
γιατί νιώθουνε πώς δεν έχουνε ώμο
να γείρουνε, να στηριχτούνε,
γερά να κρατηθούνε.
Αφήνουν να φύγουν μέσα απ΄ τα χέρια
όσα τους ανέβαζαν στα αστέρια.
Αφήνουν τις ηλιόλουστες ώρες, τις καλές
και πέφτουνε σε δυνατές βροχές.
Χωρισμός λέξη οδυνηρή
που δε συμβιβάζεται με την ψυχή,
ματώνει, παίρνει, σκορπίζει
και τα μάτια δάκρυα πλημμυρίζει.
Τέλος όλα θα γίνουν αναμνήσεις
πού δεν μπορείς να τις σβήσεις.
Όλα θα γραφτούν στο βιβλίο
πού θα μπει στου νου το αρχείο.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
