Με γέννησες κάτω απ’ το άσπρο φως του Ήλιου
στου Φλοίσβου την αρμυρή ανάσα
Με σμίλεψες με τα γαλάζια χέρια της θάλασσας
μαζί με τα βότσαλα της ξανθιάς αμμουδιάς
Με γαλούχησες με το αίμα και τα ιδανικά
του αγέραστου τόπου και του ανόθευτου μύθου σου
με το πολυλάλητο πνεύμα και την αιώνια σοφία σου
Στις σπηλιές και στο χώμα της ατέλειωτης ιστορίας σου
βρήκα τα ιερά κόκαλα των προπάππων μου
πλάι σε κομμάτια από πήλινα αγγεία και υδρίες
Εμπρός μου απλώθηκαν ζωντανά τα ίχνη της ζωής σου
τα χάιδεψα περήφανα με τα χέρια της ψυχής μου
και λούστηκα με τ ‘ αθάνατό σου πνεύμα
Τώρα γιομάτα τα μουσεία σου με τα λαμπρά ευρήματα
από πηλό χρυσό μάρμαρο ζαφορά και μέταλλο
κινούν το θαυμασμό των ανθρώπων
κι αφάλι έγινες εσύ του κόσμου στους αιώνες
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Stuttgart, 25.01.1990
