Στο δρόμο που μου χάραξες προχωρώ
και σε όλα γύρω μου σ’αναζητώ,
έφυγες μια νύχτα χωρίς φεγγάρι
πώς να αντέξει η καρδιά το άδειο μαξιλάρι.
Μόνη να πορεύεται το χειμώνα
μια μικρή γλυκιά ανεμώνα
που κάποιος μπορεί να την κόψει
και να της αλλάξει την όψη.
Μα η παρουσία σου είναι αισθητή
σε κάθε βήμα, σε κάθε στιγμή
απ’το χέρι να με καθοδηγεί
σαν μικρό αδύναμο παιδί.
Εικόνα μπροστά μου η μορφή σου,
παρηγοριά βαθιά η ανάμνησή σου,
φύλακας άγγελος από ψηλά
οδηγείς τη ζωή μου στα φωτεινά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
