Μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία
κρυμμένη στο παλιό βιβλίο
της θυμίζει τη μικρή ιστορία
που ζήσανε αυτοί οι δύο
μαθητές στο σχολείο.
Ένα αγόρι αγνό, καθαρό,
που δεν είχε άλλο σκοπό
παρά να αγαπήσει
και να κάνει γυναίκα του
αυτήν που θα ποθήσει.
Μα ένα κορίτσι φοβισμένο, ντροπαλό
δεν έκανε μπροστά για το βήμα αυτό.
Είχε ενδοιασμούς και συστολές,
κρατούσε κόντρες καλές
και δεν ενέδωσε ποτές.
Και περάσανε τα χρόνια
και παιχτήκανε τα ζάρια και τα πιόνια
με το αγόρι να ξυπνά σε άλλη αγκαλιά
μα να θυμάται την αγάπη την παλιά
που δεν έσβησε παντοτινά.
Και το κορίτσι άπειρο και αμαθές
έκανε ένα βήμα προς τα μπρος μαθές
χωρίς την αγάπη να κερδίσει
αυτήν που κάποτε είχε αφήσει
και από λάθος αψηφήσει.
Αχ και να ερχότανε πίσω ο χρόνος
και να τη φώτιζε τότε ο Κρόνος
να δεχτεί την ανοιχτή αγκαλιά
που θα ήταν γι αυτήν μια ζεστή φωλιά
γερά και μοναδικά.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
