Ποια μοίρα καταράστηκε, τον κόσμο, τους ανθρώπους,
και φεύγουν αβασάνιστα, και παν’ σε ξένους τόπους;
Ποιος έπεισε τους νέους μας, να μένουν σχεδόν μόνοι,
να αποφεύγουν την παντρειά, σαν το πικρό λεμόνι;
Κι άλλοι, που παντρεμένοι πια, προτιμούν ατεκνία,
με πρόφαση, ότι δήθεν αυτή, οδηγεί στην πενία;
Στην όποια πενία άραγε, ή την τρυφηλή ζωή,
που υποχρεώσεις απεμπολεί, κι ευθύνες, όπου δει;
Λες και δεν έφταναν αυτά, να κι οι ανθρωποκτονίες,
που στις μέρες μας εξειδικεύτηκαν, σε γυναικοκτονίες!
Αλλά, ιδού το χειρότερο, της απανθρωπιάς σημάδι.
Οι γονείς φονεύουν παιδιά, αυτά που τους πρέπει χάδι!
Λες και μόνη η Άτροπος, εκείνη η αρχαία μοίρα,
ορίζει την τύχη των θνητών, κι οι άλλες παν …στη γύρα!
Παράκληση κι ευχή, κι οι άλλες δυο, τις τύχες μας που ορίζουν,
η Λάχεσις και η Κλωθώ, αισιοδοξία και χαρά, αυτές να μας χαρίζουν.
Αθ. Παπατριανταφύλλου
