Το μάτι της ημέρας θόλωσε
και πλησιάζει κιόλας μεσημέρι
ακόμη ο ήλιος δεν ετόλμησε
το γκρίζο τείχος για να σπάσει
- Advertisement -
Ξάφνου ανοίγουν τα ουράνια
κι από τον ήλιο στάζει αίμα
στη νεογέννητη πρασιά
κι όλα παντού ανθίζουνε
μέσα στο φως του δειλινού
Στο δρόμο που θα μπούμε
για το αύριο το άγνωστο
νάναι η καρδιά γεμάτη ευχές
χαμόγελα χαράς κι αγάπης
και να μας δίνει δύναμη
της νόησης ο βαθύς ο λόγος
Στου χρόνου το βασίλειο
στα σύνορα δεσμώτης
σαν ένα ον ανύπαρκτο
το ασφαλές θα περιμένεις τρένο
για το ταξίδι σου το τελευταίο
Όταν το φως των ομματιών σου
μαζί με το κερί της τελευταίας
Πασχαλιάς θα τρεμοσβήνει
με στόμφο θα διασκεδάζουν
άλλοι την άσκοπη φιλοσοφία για το άπειρο
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Περαία
