Πώς φτάσαμε στη λεκτική βία των πολιτικών και των δημοσιολόγων – Οι συνέπειες στην κοινωνία
Εκείνο που δεν αντιλαμβάνονται όλοι όσοι καλλιεργούν και επιβάλλουν την τοξικότητα ως τρόπο σκέψεως, επικοινωνίας και γραφής, είναι το ότι κάποια στιγμή θα την βρουν μπροστά τους.
Ο τρόπος με τον οποίο εφράζονται, γράφουν, υποννοούν και, εν γένει, υιοθετούν, οδηγεί τον διάλογο -σε όλες τους τις βαθμίδες- σε επίπεδα επικίνδυνα για την μελλοντική πορεία της πατρίδας.
Δυστυχώς, νομίζουμε ότι η Ιστορία αρχίζει από την ημέρα που ανεκαλύφθη το διαδίκτυο και απέκτησε βήμα “κάθε πικραμένος”. Δεν μας δίδαξε τίποτε η εμπειρία του τρόπου με τον οποίο χειρισθήκαμε -ως πολιτικοί, ως δημοσιογράφοι και ως πολίτες- την περίπτωση της “17 Νοέμβρη”.
Οι δημοσιογράφοι σκοτωνόμασταν για το ποιός θα βρει και θα δημοσιεύσει πρώτος τις ακατανόητες και γελοίες -και άκρως επικίνδυνες για τον δημόσιο διάλογο- “προκηρύξεις” των δολοφόνων.
Οι πολιτικοί -άλλοι από φόβο, άλλοι από πεποίθηση- ήταν ιδιαιτέρως προσεκτικοί στον τρόπο με τον οποίο χειρίζονταν τους εγκληματίες. Και είχε, γενικώς, διαμορφωθεί ένα σκηνικό μέσα στο οποίο οι κακοποιοί του κοινού ποινικού δικαίου είχαν “ηρωοποιηθεί” και οι πολίτες είχαν σχεδόν αποδεχθεί ότι “κάπου οι τρομοκράτες έχουν δίκιο”.
Βεβαίως, η μετέπειτα πορεία της εγκληματικότητος και η σημερινή εικόνα της κοινωνίας, δείχνει πεντακάθαρα πού έχουμε φθάσει και ποιός ξέρει πού θα φθάσουμε ακόμη.
Αρκεί μια ματιά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, μια ματιά στις “ενημερωτικές εκμπομπές” των καναλιών που ανήκουν σε ποικιλόμορφα επχειρηματικά συμφέροντα, μια ματιά στον τρόπο εκφράσεως των δημοσιολόγων, για να δισπιστώσουμε ότι ο κατήφορος έχει γίνει καθημερινότητα.
Έτσι, αρχής γενομένης από την λεκτική βία των πολιτικών και των δημοσιολόγων, φθάσαμε στα “εικοσάποντα” μαχαίρια των νεαρών δολοφόνων, που δολοφονούν τον ερωτικό αντίζηλό τους και “ποστάρουν” στα “σόσιαλ” το ματωμένο μαχαίρι του εγκλήματος!
Έτσι, φθάσαμε στην δεκαενιάχρονη κοπέλλα που πεθαίνει πεταμένη σε ένα επαρχιακό ξέφωτο, αφού έχει κάνει “καριέρα” στις βρωμερές ιστοσελίδες της δήθεν ερωτικής πλευράς της σελήνης.
Έτσι φθάσαμε στην κάθε τόσο βεβήλωση της αναμνηστικής πλάκας των θυμάτων της “Μαρφίν”, των οποίων οι Αρχές γνωρίζουν τους δολοφόνους, αλλά ουδέποτε επεχείρησαν να τους “μπαγλαρώσουν”.
Είδαμε, λοπόν, με τρόμο, την δημοσιολόγο του καναλιού CBS να υιοθετεί αμέσως το “μανιφέστο” του παρ’ ολίγον δολοφόνου του προέδρου των ΗΠΑ και -ποιός ξέρει πόσων ακόμη- άλλων παρισταμένων στο δείπνο προς τιμήν των εκπροσώπων του Τυπου.
Την είδαμε να του διαβάζει το “μανιφέστο”, όπως διαβάζαμε κι εμείς, τυπωμένες στις εφημερίδες, τις “προκηρύξεις” της “17 Νοεμβρη”. Όπως και εμείς, εδώ, υιοθετούμε ως θέσφατο ενοχής, την κάθε αναφορά ονόματος προσώπων σχετικά με κάποια υπόθεση και αμαυρώνονται αμέσως άνθρωποι, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, χωρίς ντροπή, χωρίς πρόβλεψη για το τί μπορεί να ακολουθήσει.
Ό,τι και να λέμε, όμως, ό,τι και να επισημαίνουμε, ό,τι και αν πιστεύουμε και υποστηρίζουμε, στο τέλος επικρατεί εκείνο που είχε πει για τον ελληνικό λαό ο αλησμόνητος θυμόσοφος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος:
«Ο Θεός είπε σε κάποιον άνθρωπο: ”Ζήτα μου ό,τι θες και θα στο κάνω πλουσιοπάροχα, με την μόνη διαφορά πως ό,τι δώσω σε σένα, θα το δώσω πολλαπλάσιο στο γείτονα σου”. Εκείνος, εμπαθής στην καρδιά, κακός στην διάνοια, τι λέει; “Θεέ μου, δεν θέλω να μου δώσεις τίποτα. Ένα μόνο σου ζητώ. Να κάνεις να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”. Έτσι συμπεριφερόμαστε εμείς σήμερα…».
Δημήτρης Καπράνος
Εφημερίδα «Εστία»
