Καράβια που φεύγουν
αγάπες που παίρνουν
και δεν ξαναγυρίζουν πια.
Λόγια που ειπωθήκαν
και μετά ξεχαστήκαν
γιατί δεν ήταν αληθινά.
Ατέλειωτες υποσχέσεις
που δεν πήρανε θέσεις
και πέταξαν σαν τα πουλιά.
Φιλιά που γίναν αναμνήσεις
όσο κι αν προσπάθησες να κρατήσεις
γιατί ήταν εφήμερα, φθαρτά.
Αγκαλιές όλο γλύκα και νάζι
που έλεγες αυτό μου ταιριάζει
αλλά ήταν περαστικές.
Κι έμεινε μόνο μια δίψα, μια θύμηση
για κάτι που ήτανε ήμισυ
και όχι ολοκληρωμένο όνειρο.
Και έμεινε μόνο μια ανάσα καυτή
και ένα αστείρευτο γιατί
για ένα τέλος πικρό.
Και έμεινε μόνο το εγώ
να πλανάται θαμπό
και όχι το εμείς οι δυο.
Και έμεινε ένα γιατί
που δε λέει να σβηστεί
από του μυαλού τα κιτάπια.
Κι έμεινε ένα παράπονο
για το βλέμμα σου το άπονο
στο τελευταίο αντίο.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
