Το Δημοτικό Νοσ/μείο εγκαινιάσθηκε στις 11-17 Δεκεμβρίου 1895 και παραδόθηκε στον Δήμο, που ανέλαβε την διαχείριση και λειτουργία του – Οι ιατροί που προσέφεραν δωρεάν τις υπηρεσίες τους
Ανοικτή Επιστολή προς τον Ιατρικό Σύλλογο Έβρου, τον Επίτιμο Πρόεδρό της κ. Δημήτριο Αναστασιάδη και τον Δήμο Αλεξανδρούπολης.
***
Σχετικά με το δημοσίευμα της εφημερίδας « Ελεύθερη Θράκη», για την απόφαση των Μελών του Δημοτικού Συμβουλίου να εγκρίνουν την πρόταση του Ιατρικού Συλλόγου Έβρου, όπως τοποθετηθεί ευμεγέθης πινακίδα, με αναγραφέντα όλα τα ιστορικά στοιχεία που αφορούν το “Παλαιό-Παλαιό-Νοσοκομείο”.
Για την πρόταση του αγαπητού Ιατρού Δ. Αναστασιάδη, συμφωνώ απόλυτα, και θα ήθελα να εκφράσω τα θερμότατα συγχαρητήριά μου.
Όμως για τα αναγραφέντα ( στο άρθρο της εφημερίδας), ιστορικά στοιχεία, προς αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, να μου επιτρέψετε να διαφωνήσω, καθότι τα στοιχεία αυτά αφενός είναι ελλειπή και αφετέρου αφορούν τα νεώτερα χρόνια του Νοσοκομείου, ήτοι από την απελευθέρωση( ενσωμάτωση) μέχρι και το 1974, ότε μετά από παύση ενός έτους στεγάστηκε η Σχολή Νοσηλευτικής μέχρι το 2002.
Προς αποκατάσταση της πραγματικής και πλήρους ιστορικής αλήθειας του κτηρίου αυτού έχω να αναφέρω τα εξής:
Στις 11-17 Δεκεμβρίου του 1895 και ημέρα Δευτέρα, εγκαινιάσθηκε παρουσία των δημοσίων υπαλλήλων, των ουλεμάδων, των προεστών, των Προξένων και του προσωπικού των φίλων κρατών, το πρώτο Δημοτικό Νοσοκομείο φτωχών του Δήμου της Αλεξ/λης (Δεδέαγατς).
Με την κατασκευή της Ενωτικής Σιδηροδρομικής Γραμμής (Θεσσαλονίκη-Αλεξανδρούπολη-Κωνσταντινούπολη) ο πληθυσμός της Αλεξανδρούπολης αυξήθηκε κατά το διπλάσιο, με αποτέλεσμα στη πόλη να βρίσκονται περισσότεροι φτωχοί και άποροι, από ότι ήταν πριν.
Με δεδομένο το πλήθος των ασθενειών που υπήρχαν την εποχή εκείνη στο Δεδέαγατς (ελονοσία, τυφοειδής πυρετός, πανώλη και η φυματίωση, η μεγάλη μάστιγα) ανάγκασαν τις αρμόδιες τοπικές αρχές να προχωρήσουν στην ανέγερση Νοσοκομείου φτωχών, για την θεραπεία αυτών.
Το Νοσοκομείο κτίστηκε σε ξηρό περιβάλλον (μακριά από την θάλασσα) και επί του αγροτικού δρόμου που οδηγούσε στα ορεινά χωριά Χαλίκιοϊ, Γενίκιοϊ και Δερβένι, και στον μυχό των χειμάρρων Βανικιώτη και Μπουλματζά ντερέ.
Το Νοσοκομείο αυτό παρεδόθη στον Δήμο της Αλεξανδρούπολης, το οποίο ανέλαβε και την πλήρη διαχείρισή του.
Για τον τόπο του Νοσοκομείου, το ενοίκιό του, τις υπόλοιπες δαπάνες, και την συνεχή λειτουργία του, υπεύθυνος και υπόλογος ήταν ο Δήμος της Αλεξανδρούπολης.
Ο εξοπλισμός του Δημοτικού Νοσοκομείου ήταν δωρεά (σχεδόν εξ’ ολοκλήρου) του Ενωτικού Σιδηροδρόμου (Ζόκσιον).
Το Δημοτικό Νοσοκομείο επισκέπτονταν τέσσερις ιατροί, οι περισσότερο διακεκριμένοι της πόλης, και οι οποίοι αυθόρμητα προσφέρθηκαν εν ονόματι της φιλανθρωπίας να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους δωρεάν στους ασθενείς εναλλάξ από μία εβδομάδα έκαστος.
Οι εν λόγω ιατροί ήταν οι κ.κ. Α. Κριτής, Σταματιάδης, Σακελλαρίου, και Οικονόμου.
Νομίζω ότι στη πινακίδα που θα τοποθετηθεί στο παλαιό Δημοτικό Νοσοκομείο, η αναγραφή των ιστορικών στοιχείων να αρχίσει με την φράση – Το πρώτο Δημοτικό Νοσοκομείο φτωχών του Δήμου της Αλεξανδρούπολης…
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Μετά τιμής
Ελευθέριος Τσινταράκης
Φαρμακοποιός
