Αντί για την Χάγη, η Ελλάδα πρέπει να προσφύγει στο Διεθνές δικαστήριο του Δικαίου της Θάλασσας, που εδρεύει στο Αμβούργο
Τριάντα (30) ώρες βρισκόταν προχθές το Τουρκικό ερευνητικό σκάφος ΟΥΡΟΥΤΣ ΡΕΪΣ μέσα στην Ελληνική Υφαλοκρηπίδα, με απλωμένα τα καλώδια, χωρίς η φρεγάτα μας «Νικηφόρος Φωκάς» να εμποδίσει την πορεία του.
Καθώς οι προκλήσεις του Τούρκου προέδρου, Τ. Ερντογάν, συνεχίζονται, παρά το «πυροσβεστικό» τηλεφώνημα του Ντ. Τραμπ προς εκείνον, καλό είναι να έχουμε υπόψη μας μια συγκεκριμένη πραγματικότητα πριν αρχίσει οποιοδήποτε διαλογικό νταραβέρι με την Άγκυρα ή πριν απευθυνθούμε στη Χάγη. Δηλαδή στο Διεθνές Δικαστήριο.
Κατ’ αρχάς, έχουμε κάποιες σοβαρές επιπτώσεις από τη Συμφωνία της Μαδρίτης και τη Συμφωνία του Ελσίνκι, καθώς με την πρώτη αναγνωρίζουμε ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και με τη δεύτερη αποδεχθήκαμε ότι υπάρχουν διμερείς διαφορές, πέραν εκείνης που αναφέρεται στην υφαλοκρηπίδα.
Ειδικότερα, ως προς το ζήτημα της δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ενδεχομένως οι δικαστές να λάβουν υπόψη τους και τους συσχετισμούς δυνάμεων διεθνώς τη συγκεκριμένη στιγμή.
Όμως εφόσον και η τελευταία δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είναι να επιλυθούν οι διαφορές Ελλάδας – Τουρκίας με βάση το Διεθνές Δίκαιο και στην προκειμένη περίπτωση το Δίκαιο της Θάλασσας-, γιατί δεν απευθυνόμαστε, αντί της Χάγης, στο Διεθνές Δικαστήριο του Δικαίου της Θάλασσας, που εδρεύει στο Αμβούργο;
Όπου θα μπορούσε να κινηθεί μία Αναγνωριστική Αγωγή για τα θαλάσσια Δικαιώματα της Ελλάδος, τα οποία αμφισβητεί ευθέως ο Πρόεδρος της Τουρκίας, που αρνείται π.χ. την ύπαρξη Υφαλοκρηπίδος στα Ελληνικά νησιά.
Και αυτή η Αγωγή δεν υπάρχει περίπτωση να απορριφθεί.
Μόνο που πρέπει πρώτα να προσδιορίσουμε τα Ελληνικά όρια, στις θάλασσές μας.
Κάτι που μέχρι τώρα, δεν το έχουμε κάνει.
