Κάποτε ήταν η εποχή του δεν πρέπει.
Σε κάθε βήμα, σε κάθε σκέψη.
Το δεν πρέπει κυριαρχούσε στη ζωή
και της έδινε πορεία και γραμμή.
Τώρα είναι η εποχή του θέλω.
Θέλω, αποφασίζω, τολμώ.
Τίποτα δε με κρατά
για να πετύχω το στόχο μου.
Το κάποτε είχε φραγμούς και όρια.
Το τώρα δεν έχει περιθώρια.
Σταμάτησαν οι περιορισμοί
και γκρεμίστηκαν οι φραγμοί.
Ποιο ήταν καλύτερο αναρωτιέμαι
και τίποτα δεν απαρνιέμαι.
Όσοι έζησαν στο χτες
είχαν άλλες ιδέες για τη ζωή.
Αλλά όλα αλλάξαν τη σημερινή εποχή.
Επικρατεί ελευθερία σκέψης,
έκφρασης, απόφασης, πράξης.
Ελευθερία θετική ως ένα σημείο,
αρκεί να μην υπερβαίνει κάποια όρια.
Τότε θα γίνει παραφροσύνη, ασυδοσία
και για πολλά πράγματα αμεριμνησία.
Χτες, σήμερα, αύριο η ζωή κυλά
άλλοτε λογικά, ήρεμα, ομαλά
άλλοτε με προβλήματα πολλά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
