Όρεξη για ζωή, για αγάπη,
για επικοινωνία, για συνεννόηση,
προσπάθεια να τα πετύχουμε
καταβάλαμε χωρίς κατανόηση.
Ένας κόσμος σκληρός
που μέρα μέρα σου στερεί το φως
σε κυνηγάει ακράτητα
με τα προβλήματα τα ασταμάτητα.
Ένας κόσμος που δε σε καταλαβαίνει
και το μόνο που μπορεί είναι να σε πικραίνει.
Έτσι κατάντησε η ζωή να γίνει
και τα αισθήματα να τα καταπίνει.
Το μόνο που σου προσφέρει
και σε κόβει σαν μαχαίρι
είναι το έγκλημα και τον πόνο
και αναρωτιέσαι γιατί αυτά μόνο.
Πού πήγε η αγάπη
που φώτιζε την καρδιά;
Πού πήγε η αγάπη που έφεγγε
σαν ολόγιομο φεγγάρι τη βραδιά;
Ο νους έχασε τη μαγεία του
και ψάχνει να βρει την πορεία του
γιατί όλα γίναν βαριά και σκοτεινά
χωρίς ίχνος ανθρωπιά.
Αδιόρθωτες περιστάσεις,
αδιόρθωτες καταστάσεις,
άλλαξαν όλα γενικά
και θα θέλαμε να ζούσαμε στα παλιά.
Προσμένουμε την αλήθεια ξανά
καρτερικά με τα χέρια ανοιχτά
και όλο ελπίζουμε πώς αγάπη θα κερδίζουμε
και απλόχερα θα χαρίζουμε.
Να μπορούσαμε όλα άσπρα να τα βάψουμε,
να λυπόμαστε πια να πάψουμε
γιατί δεν αξίζει σ΄αυτή τη ζωή
να τα μετράμε όλα πιθαμή πιθαμή.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
