Κύλησε ένα δάκρυ πικρό
γιατί δεν το περίμενε αυτό
λόγο κακό να νιώσει
και πρόσωπο αγαπητό να την πληγώσει.
Ένα δάκρυ ήρθε πάλι
για μια χαμένη αγκάλη
που έφυγε από τη ζωή της
και χάθηκε κάθε ευχή της.
Δάκρυ για τον άδικο χαμό
ανθρώπων που δεν έβαλαν σκοπό
να προσέχουν το δώρο που τους έδωσε ο Θεός
να ζουν όχι στο σκοτάδι αλλά στο φως.
Δάκρυ για όλα αυτά που συμβαίνουν καθημερινά
και δεν είναι καθόλου συμβατά
με την αγάπη, την εμπιστοσύνη την αξιοπιστία
και όχι με την αδικία, την αχαριστία.
Τι είναι η ζωή καθείς αναρωτιέται;
Από δάκρυ σε δάκρυ δεν περπατιέται.
Θέλει και χαμόγελο και ελπίδα
για να φορτίσει κάθε παρτίδα.
Μπορείς να δώσεις τη σκυτάλη της χαράς;
Τότε μόνο στα σύννεφα θα πετάς.
Θα πετύχεις σαν άνθρωπος το σκοπό σου
και θα εκπληρώσεις κάθε ιδανικό σου.
Τα χείλη μόνο λόγια μέλι να λένε
και όχι να κάνουν τα μάτια να κλαίνε.
Η καρδιά σε ρυθμό χορευτικό να χτυπάει
και η ζωή όμορφα να κυλάει.
Όχι άλλα δάκρυα πια.
Ας κυλούν όλα ομαλά.
Να κυριαρχεί η αγάπη.
Να διαλυθεί κάθε απάτη.
Με λίγη σύνεση και πραότητα
θα έρθει στη ζωή ποιότητα
ώστε το δάκρυ να είναι μόνο χαράς
για την επιτυχίας της νέας γενιάς.
Άραγε θα καταφέρουμε να μπορούμε
στο ρυθμό αυτό να ζούμε
που θα βασιλεύει μόνο η αθωότητα
και όχι η πονηρή σκοπιμότητα;
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
