Βαρύς ο πόνος
Αργά, βουβά κυλλά
Τώρα ο χρόνος,
Ο χρόνος που θεραπεύει
Όλες τις πληγές,
Όλες τις πληγωμένες καρδιές.
Τον χρόνιο πάσχοντα
Δύστροπο ασθενή,
Συνεχώς μας παροτρύνουν,
Μας επιβάλλουν φίλοι και εχθροί
Να περιθάλψουμε,
Τι υποκρισία κι’ αυτή!
Κι’ απ’ το υστέρημά μας
Τον οβολό ν μας να καταβάλουμε.
Ο ασθενής πάση θυσία
Να θεραπευθεί,
Το σώμα του το ανήμπορο
Να αναζωογονηθεί όρθιο να σταθεί,
Στο δυσβάσταχτο οικονομικό
Πρόγραμμα να ανταποκριθεί.
Να λάμψει όπως πρώτα
Με άπλετο φως ξανά,
Σ’ όλα τα σημεία του ορίζοντα.
Το λαμπερό δυνατό φως,
Να φωτίσει τις πικραμένες,
Πληγωμένες, αδικημένες,
Μες τα χαλάσματα τα σκοτεινά,
Καταχωνιασμένες καρδιές.
Να φθάσει παντού
Το αγνό φως της ζωής,
Να φύγει το σκοτάδι
Κι’ καταχνιά, ο ρυπαρός
Κουρνιαχτός από πάνω του.
Να βγει επιτέλους νικητής
Απ’ το σκοτεινό τούνελ
Μιας προδομένης αμαρτωλής
Εποχής της ζωής.-
