Θύτες και θύματα,
δεν ακούς τίποτα άλλο.
Τρομάζεις να κάνεις δυο βήματα
γιατί δε γνωρίζεις το “ρεγάλο”.
Είσαι έτοιμος και αισιόδοξος
να προχωρήσεις τη ζωή σου παραπέρα
μα στην πορεία καταλήγεις κενόδοξος
γιατί δε σου βγαίνει καλή η μέρα.
Δεν ξέρεις από τι να φυλαχτείς,
αρρώστια, ακρίβεια, εγκληματικότητα,κλεψιά
γιατί δεν ξέρεις τι απ΄αυτά θα δεχτείς
ώστε να βρεις καταφύγιο, φωλιά.
Θεέ μου, που φτάσαμε
και τι μας περιμένει ακόμα να δούμε!
Όλα αυτά που δοκιμάσαμε
προβλήματα και πόνους μας δημιουργούνε.
Αυτά έχει η σημερινή κοινωνία.
Δεν είναι καθόλου καλές οι συνθήκες.
Υπάρχει δυστυχώς απληστία και ασωτία
που οδηγούν σε καταστροφές και καταδίκες.
Οι εχθροπραξίες αυξάνονται
χωρίς μέτρα και σταθμά.
Οι υποθέσεις κόβονται και ράβονται
χωρίς λύση να βρίσκουν πια.
Τι κρίμα όποιος σε τέτοια δίχτυα μπλέξει
και δε βρίσκει το σωστό δρόμο να φύγει,
μακάρι να μπορούσε να τρέξει
να γλιτώσει απ΄ότι κακό μπροστά του ανοίγει.
Δυστυχώς οι θύτες και τα θύματα δεν τελειώνουν
γιατί δεν υπάρχει πρόνοια.
Καθημερινά στον κόσμο που ζούμε απλώνουν
ώστε να χάνεται κάθε ομόνοια.
Τάνια Στεφάνου -Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
