Είναι σκληρή η μοναξιά
σκληρή σαν το ατσάλι
στη μοναξιά τον άνθρωπο
τον βρίσκει μαύρο χάλι.
Τον κάνει πάντα δυστυχή
χαρά να μην γνωρίζει
όπου βρεθεί και όπου σταθεί
με πόνο να δακρύζει.
Στη μοναξιά τα χείλη σου
ποτέ δεν θα γελάσουν
οι μέρες θα είναι άχαρες
όσες κι αν περάσουν.
Ουδέποτε θα ‘ρθει κανείς
χαρά για να σου δώσει
οι πίκρες και τα βάσανα
που σε έχουνε σαρώσει.
Της μοναξιάς τα βάσανα
είναι πολύ μεγάλα
είναι πολλά και δύσκολα
που δεν υπάρχουν άλλα.
Μοιάζει με κείνο το δενδρί
στην παγωνιά που μένει
και με τη λύση ο βοριάς
μερόνυχτα τα δέρνει.
Και του τσακίζει τα κλαριά
το κάνει ρημαγμένο
στην παγωνιά και στο χιονιά
να μένει απελπισμένο.
Και τα πουλάκια δεν μπορούν
να πάνε να καθίσουν
με την ωραία τους φωνή
για να το κελαηδήσουν.
Και περιμένουν πάντοτε
και κάνουνε υπομονή
την όμορφη την άνοιξη
για να ‘ρθει ένα πρωί.
Έτσι λοιπόν στη μοναξιά
που πάντα περιμένεις
τα αγαπητά σου πρόσωπα
που τόσο τα λατρεύεις.
Να ‘ρθουν και να σου φέρουνε
την όμορφη χαρά
να ξεπεράσεις τη σκληρή
τη δύσκολή σου μοναξιά.
Στέλιος Ντουρανίδης
Σπήλαιο Ορεστιάδας
