Βουβός πόνος στο 2ο ΕΠΑΛ – Συμμαθητές μιλούν για την απώλεια και τα «γιατί» που μένουν πίσω
Σοκαρισμένη παραμένει η τοπική κοινωνία της Αλεξανδρούπολης από τον τραγικό χαμό μιας 17χρονης μαθήτριας, η οποία έχασε τη ζωή της τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής 23 Οκτωβρίου, όταν έπεσε στο κενό από την γέφυρα της Ανατολικής Περιφερειακής Οδού.
Άμεσα στο σημείο έφτασαν αστυνομικοί, μετά από ειδοποίηση κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι εντόπισαν την ανήλικη κοπέλα με βαρύτατα τραύματα, μετά την πτώση από τη γέφυρα, από ύψος περίπου 10 μέτρων.
Με βάση τα πρώτα στοιχεία, το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας αποκλείστηκε, ενώ διαπιστώθηκε ότι ο θάνατός της οφείλεται στην πτώση.
Η σορός της ανήλικης μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης.
Η είδηση βύθισε στο πένθος την μαθητική κοινότητα της πόλης και ιδιαίτερα το 2ο ΕΠΑΛ Αλεξανδρούπολης, όπου φοιτούσε η άτυχη κοπέλα.
Σύμφωνα με μαρτυρίες συμμαθητών της, τίποτα στη συμπεριφορά της δεν προμήνυε την τραγική αυτή εξέλιξη.
Στο σημείο όπου συνέβη το περιστατικό, φίλοι και συμμαθητές αφήνουν λίγα λουλούδια, αναζητώντας απαντήσεις στα αμέτρητα «γιατί» που αφήνει πίσω της η απώλεια.
Η τραγωδία αυτή φέρνει με τον πιο σκληρό τρόπο στο προσκήνιο τα κοινωνικά αδιέξοδα και τις ευθύνες που καλείται να αντιμετωπίσει η σύγχρονη κοινωνία.
Στο ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ, μίλησε μια συμμαθήτρια της κοπέλας: «Απερίγραπτα, είχαμε εκδρομή και μόλις μαθεύτηκε, απλώς υπήρξε μια τεράστια σιωπή. Όλοι έκλαιγαν, όλοι περπατούσαν στο σχολείο και έβλεπες άτομα απλά να αγκαλιάζουν το ένα το άλλο. Γίναμε φίλοι με άτομα που δεν γνωρίζαμε, που δεν ξέραμε, απλά επειδή ήξεραν κι αυτά εκείνη την κοπέλα.
Είχαν μαζευτεί ψυχολόγοι, είχαν μαζευτεί κοινωνικοί λειτουργοί, είχε μαζευτεί αστυνομία. Πέρασαν, σε κάποιο σημείο, οι καθηγητές να μας μιλάνε, να μας δίνουν συμβουλές, να μας λένε να μην κάνουμε κακά πράγματα στον εαυτό μας, να προσέχουμε τον εαυτό μας και τους άλλους γύρω μας. Ήταν ένα κλίμα, πώς να το πω, ψυχοπλακωτικό. Δεν περιμέναμε να συμβεί κάτι τέτοιο».
Κάποιες φορές, η πιο σκληρή αλήθεια κρύβεται σε όσα δεν ειπώθηκαν εγκαίρως. Μιλώντας για την αδικοχαμένη μαθήτρια, συμμαθήτριά της περιγράφει ένα κορίτσι που παρέμενε ενεργό ανάμεσα στους συνομήλικους της και χαμογελούσε, αν και το τελευταίο διάστημα διακρινόταν μια αλλαγή στη συμπεριφορά της.
Όπως εξομολογείται η ίδια, δεν πρόλαβε ποτέ να την πλησιάσει και να τη στηρίξει όσο θα ήθελε, με το βάρος αυτής της αίσθησης να καθιστά την απώλεια ακόμη πιο επώδυνη.
«Την βλέπουμε συνέχεια να είναι δραστήρια, να γελάει, να μιλάει, να βγαίνει στο διάλειμμα με τις φίλες της. Έχω έναν κοντινό μου φίλο, ο οποίος μου λέει ότι είχε κάποιο πρόβλημα με τον πατέρα της, ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή πρόσφατα, και την δυσκόλευε αρκετά αυτό. Και λογικό είναι, κάτι άλλο δεν μπορώ να γνωρίζω.
Εγώ απλώς την έβλεπα την κοπέλα, ήθελα να της μιλήσω, δεν είχα το θάρρος να τη ρωτήσω αν είναι καλά, αν χρειάζεται βοήθεια σε κάτι, γιατί την έβλεπα και σωματικά πως ήταν ευαίσθητη. Δεν μπόρεσα να το κάνω αυτό, δεν είχα την ευκαιρία, δεν είχα το θάρρος και πλέον δεν θα μπορέσω να το κάνω ποτέ. Με ρίχνει πάρα πολύ ψυχολογικά, με έχει καταστρέψει. Νιώθω απαίσια σήμερα», σημείωσε στο ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ η συμμαθήτρια της κοπέλας.
Στο σημείο αυτό, η θλίψη οφείλει να μετατραπεί σε ουσιαστική ευθύνη. Δεν αρκεί να συγκλονιζόμαστε μόνο όταν χάνεται μια νέα ζωή· χρειάζεται να είμαστε παρόντες πριν ένα παιδί φτάσει στο αδιέξοδο. Οφείλουμε να ακούμε χωρίς προκαταλήψεις, να ρωτάμε χωρίς φόβο και να αναζητούμε ειδική βοήθεια όταν δεν γνωρίζουμε πώς να διαχειριστούμε μια κατάσταση.
Το ερώτημα αν αποτύχαμε ως κοινωνία δεν πρέπει να προσπεραστεί, διότι κανένα παιδί δεν επιτρέπεται να βιώνει μόνο του τον πόνο.
Μαρία Καρασουλτάνη
