Αύγουστος του φωτός και των χρωμάτων,
τ’ ουρανού και της θάλασσας.
Ο Αύγουστος με την πανσέληνο του φώτισε
με μούχρωμα τις ανομίες των καιρών,
τότε το… 1922.
Ο ζωογονητικός του αγέρας
λίβας καταστροφής έγινε,
στους κάμπους και τις ρεματιές της Μικράς Ασίας.
Τα πουλιά κελαηδούσαν την ζωή
και τα παιδιά τρυγούσαν τις ομορφιές της.
Αίφνης, ένας στρόβιλος φωτιάς,
έφερε τον Αδη στο προσκήνιο της ζωής.
Τα άνθη του Αυγούστου του Αδώνιδος κήπου,
στόλισαν τα νεκρικά κεφάλια των αγωνιστών της ΙΔΕΑΣ,
με ένα ρίγος στα πέταλά τους.
Σίγησαν πένθιμα οι ζωντανοί,
τ’ αηδόνια βουβάθηκαν από την θλίψη,
τα μεστωμένα στάχυα δάκρυσαν από τον πόνο.
Υποκλίθηκαν στην εξόδιο πορεία,
της τιμής και της αξιοπρέπειας.
Λυτρωμένοι οι νεκροί μας από το χρέος,
στεφάνι δόξης φέρουν στο αγιασμένο μέτωπο τους.
Ομως, εκεί, ουδείς τους ψυχοπόμπευσε,
δεν έκαψε θυμίαμα στην μνήμη τους.
Νιώθουν αδικημένοι πάντα.!!!
Πόσα να θυμηθούμε από κείνο τον Αύγουστο του ολέθρου,
που να ξαποστάσει η μνήμη. που την έχουμε ξεχασμένη;
Πως να καταγράψουμε τους άκλαφτους και αθάνατους ήρωες , που ψάχναμε με τον Ερυθρό Σταυρό;
Πως θα χωρέσουμε την θλίψη του τότε στο σήμερα;
Αύγουστος συναισθημάτων, Αύγουστος μνήμης.
Στη μνήμη όλων των αναλωθέντων στη Μικρά Ασία.
Στη μνήμη των προγόνων μου και από τις δύο οικογένειές μου, που είναι βλαστοί και ριζωμένοι στα χώματα της εθνικής μας θλίψης.
Βασίλειος Ναζλής
Υποστράτηγος ΕΛ.ΑΣ ε.α.
