Οι Αξιωματικοί, από έντιμον και ένδοξον Σώμα, μεταβάλλονται σε “σωματείο” σε “φανταροπατέρες” για να καταντήσουν θορυβοποιοί και ιδιοτελείς συνδικαλιστές – Οποία ταπείνωσις – Οποία Ύβρις…
Κατά το πρόσφατο παρελθόν, εφημολογείτο γενικώς και αορίστως, ως αναγκαίο στοιχείο εκδημοκρατισμού των Ενόπλων Δυνάμεων, η καθιέρωση του συνδικαλισμού, ως δημοκρατικό δικαίωμα του στρατιωτικού προσωπικού.
Όμως, ένα τέτοιο ενδεχόμενο εθεωρείτο από επαίοντες και μή, ως ακρότης λαϊκισμού και «προοδευτικής» προπαγάνδας.
Ήδη, από της 27ης παρελθόντος, ο συνδικαλισμός, με την ευλογία της Βουλής των Ελλήνων, εισέρχεται ως θεσμός στην λειτουργία των Ένοπλων Δυνάμεων (ν. 4407/16).
Κατά την σχετική ειδησεογραφία, τόσον υπουργός κ. Παν. Κομμένος, όσον και ο αναπληρωτής υπουργός, κ. Δημ. Βίτσας,υπεστήριξαν ότι «ο συνδικαλισμός συνιστά τομή εκσυγχρονισμού του Στρατεύματος».
Όμως, οι ως άνω νεόκοποι «εκσυγχρονιστές» ωραιοποιούν μία πικρή αλήθεια.
Ο συνδικαλισμός στις Ένοπλες Δυνάμεις δεν συνιστά τομή εκσυγχρονισμού, αλλά υπονόμευση των θεμελίων του Στρατεύματος, που είναι η στρατιωτική πειθαρχία.
Είναι γνωστό, ιδιαίτερα στους υπηρετήσαντες ως στελέχη στις Ένοπλες Δυνάμεις, ότι η σταδιακή απαξίωσις και αποδυνάμωσις αυτών (των ΕΔ), δεν συνιστά φαινόμενο καινοφανές και παροδικό.
Η απαρχή του εντοπίζεται στην αμέσως μετά την μεταπολίτευση του 1974 περίοδο, ότε αποκατεστάθη η «δημοκρατία», αν μπορούμε να ονομάσουμε δημοκρατία αυτό το πολιτικό αλισβερίσι που μας διαφεντεύει, καθ’ ομολογίαν και πολιτικών ακόμη.
Ευθύς μετά την μεταπολίτευση, έκαμε την επανεμφάνιση του ένα γνήσιο τέκνο του παλαιοκομματισμού, ο γνωστός εις όλους, και μη εξαιρετέος, λαϊκισμός.
Επόμενον ήτο να μην εξαιρεθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις και να υποστούν κι αυτές τα επιχείρα αυτής της εισβολής, εμφανιζόμενης ως «εκδημοκρατισμός» αυτών (!).
Τοιουτοτρόπως, ο πολιτικός αμοραλισμός εξετόπισε: Στρατιωτική ‘Ιεραρχία, στρατιωτικούς κανονισμούς και θεσμούς ακόμη.
Ισχυρό και επώδυνο πλήγμα στο αξιόμαχο του Στρατεύματος, απετέλεσαν ή, καθ’ υπέρβασιν των παραδεκτών ορίων, μείωσις της στρατιωτικής θητείας, η οποία σήμερον είναι εννεάμηνος.
Όμως, οι εννέα μήνες δεν επαρκούν για την εκπαίδευση των στρατευσίμων σε οπλικά συστήματα προηγμένης τεχνολογίας, με αποτέλεσμα την αδυναμία υπάρξεως αξιόμαχου εφεδρείας .
Για την κάλυψη της ως άνω ανάγκης, κυρίως όμως για επίτευξη μικροπολιτικών στόχων (διορισμοί στο Δημόσιο), εθεσπίσθη το μέτρον της κατατάξεως Οπλιτών Πενταετούς Υπηρεσίας (ΟΠΥ), το οποίον απεδείχθη ατελέσφορον.
Και τούτο διότι, οι προσερχόμενοι ‘Εθελοντές Οπλίτες απέβλεπαν άπαντες στην επαγγελματική τους αποκατάσταση.
Σήμερα, σαραντάρηδες οι περισσότεροι, παραμένουν στην υπηρεσία, ημιαπασχολούμενοι, διότι δεν, είναι πλέον κατάλληλοι, λόγω ηλικίας, για τα καθήκοντα του Οπλίτου. Παραλλήλως, εγένοντο και οδυνηρές περικοπές των αμυντικών δαπανών, οι οποίες είχαν άμεση επίδραση στα συνεχώς εκσυγχρονιζόμενα οπλικά συστήματα.
Η κατά τα ανωτέρω αποδυνάμωσις των Ενόπλων Δυνάμεων έχει άμεση επίδραση επί της εξωτερικής πολιτικής του κράτους, και, συγκεκριμένως έναντι επίβουλων γειτόνων.
Και ως «επιστέγασμα» των ανωτέρω καταστρεπτικών ενεργειών και παραλείψεων, εθεσπίσθη το αίσχος του συνδικαλίζεσθαι στις Ένοπλες Δυνάμεις!
Αδυνατώ να κατανοήσω τί πρόκειται να πράττουν οι θεσπιζόμενοι «φανταροπατέρες».
Ο εν λόγω «εκσυγχρονιστικός» νόμος, πέραν ορισμένων ειδικών απαγορεύσεων (άρθρον 50, παρ. 8), ουδέν το συγκεκριμένον επί της αποστολής των θεσπιζόμενων συνδικαλιστικών ενώσεων διαλαμβάνει, και τα πάντα παραπέμπονται στο υπό σύνταξιν καταστατικό του «σωματείου»(!)
Οι αξιωματικοί από έντιμον λαό ένδοξον Σώμα, μεταβάλλονται σε «σωματείο», για να καταντήσουν θορυβοποιοί και ιδιοτελείς συνδικαλιστές! Οποία ταπείνωσις! Οποία ύβρις!
Οι κρατούντες δεν αντιλαμβάνονται ότι ο συνδικαλισμός στις Ένοπλες Δυνάμεις πλήττει κυρίως και καιρίως την στρατιωτική πειθαρχία και την συνοχή του Στρατεύματος;
Όμως, το αντιλαμβάνονται, όπως επίσης ότι αυτό το υπονομευτικό μέτρο θα αποβεί ο Δούρειος Ίππος εισβολής, θάττον η βράδιον, στο στράτευμα, του πολιτικού επιτρόπου, του γνωστού «κομμισσαρίου», σε όλη την κλίμακα διοικήσεως, κατά το σύστημα του αλήστου μνήμης σοβιετικού στρατού.
Εκεί πηγαίνουμε. Στην υποταγή των ‘Ενόπλων Δυνάμεων στο κόμμα (στο ένα κόμμα, όχι στα κόμματα).
Τα δικαιώματα των στρατιωτικών προστατεύουν και διασφαλίζουν: Το Σύνταγμα της Πολιτείας, οι σχετικοί νόμοι και οι ισχύοντες στρατιωτικοί κανονισμοί, την πιστήν εφαρμογήν των οποίων εγγυάται η Στρατιωτική Ιεραρχία.
Παν το επί πλέον εκ του πονηρού. Κατά λογική συνέπεια των ανωτέρω, και καθ’ όσον άφορα στην κρατούσα πολιτική ηγεσία, αυτή ενεργεί και σχεδιάζει κατά τις πολιτικές και δογματικές της ιδεοληψίες.
Όμως, η στρατιωτική ηγεσία, η φυσική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, ποίαν θέσιν λαμβάνει εν προκειμένω;
Εκ των μέχρι σήμερον εξελίξεων τεκμαίρεται ότι οι αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων συμφωνούν, άλλως, θα είχον ήδη παραιτηθεί
Ώς εκ τούτου, φέρουν ακεραίαν και αμεταβίβαστον την ευθύνην για τα επικείμενα αυτού του νομικού τερατουργήματος.
Περαίνων, απευθύνω έκκληση προς τους εν ενεργεία συναδέλφους μου, όπως: σταθούν μακράν της φθοροποιού συντεχνιακής νοοτροπίας και τακτικής, η οποία υπονομεύει το Στράτευμα.
Να παραμείνουν αξιωματικοί, τηρούντες τον κώδικα τιμής με τον οποίον εγαλουχήθησαν στην παραγωγική Σχολή των και τον προς την Πατρίδα όρκον των.
Ο ελληνικός λαός θα τους το αναγνωρίσει.
Στυλιανός Δράκος
Υποστράτηγος ε.α.
