Στην Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρούπολης, τα Χριστούγεννα του… 1958
Καλήν Εσπέραν, Σπουδασταί και σας Διευθυντή μας
και σ’ όλους τους καθηγητάς και στην καλήν Σχολή μας,
ζητώ απόψε εύχαρις τα Κάλαντα να ψάλω
και μέσα εις την γκλάβα σας, Θεία χαρά να βάλω.
Καλήν Εσπέραν, φίλοι μου, βαδίζω πρωτοπόρος
και σαν ζητώ συγχώρεσιν που θα τα πω προώρως,
διότι εφοβήθηκα μην άλλος προβαδίσει
και δώσετε αντί σε με σ’ εκείνον το μπαξίσι.
Λαχάνιασα τρεχάμενος για να προλάβω πρώτος
προτού με πιάσει την νυκτός το φοβερό το σκότος
κι ακούσω τότε από σας με πίκρα μου μεγάλη
να μ’ απαντάτε «φίλε μας, μας τα ‘παν κάποιοι άλλοι!».
Τι αίσχος τότε, τι ντροπή, το ρεζιλιό αλήθεια,
πραγματικά θα μ’ έκλαιγαν οι ρέγκες και τ’ ορνίθια
και θα ‘παιρνα του γυρισμού, σκυφτός σκυφτάτη στράτα
και θα ‘φθανα στο σπίτι μου ωσάν βρεγμένη γάτα.
Καλήν Εσπέρα, Σπουδασταί, κατρακυλά ο χρόνος
περνούν οι μέρες, τα λεπτά κι οι μήνες του Χειμώνος,
οι εβδομάδες φεύγουνε και ο βοριάς σφυρίζει
και μέσα εις το άπειρο, η σφαίρα μας γυρίζει.
Καλώς σας βρήκα κι έφτασα για να σας αναγγείλω
χωρίς καμμιάν εξαίρεσιν προς τον εχθρόν ή φίλο
πως Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία
πως κλείνουν τα Σχολεία μας, καθώς κι Ακαδημία.
Χριστός γεννάται, φίλοι μου, και σας νεκρά θρανία
τελειώσανε τα ψέματα, τελειώσανε τ’ αστεία
θα σας εγκαταλείψωμε παντέρημα στην τάξη
και η αράχνη πάνω σας ιστό πολύ θα φτιάξη.
Υμνολογούν οι Άγγελοι, μεγάλη η χαρά μας
που θα αναχωρήσουμε στα μέρη τα δικά μας,
ν’ αφήσωμε το της Σχολής αυτό εδώ το δώμα
και να φιλήσωμε ξανά το πατρικό το χώμα.
Θα δούμε πρόσωπα γνωστά, συγχωριανούς και φίλους,
γαϊδάρους, γρούνια, πρόβατα, βουβάλιατε και σκύλους,
εκεί που πρωτοείδαμε το πρώτο-πρώτο φως μας
θα δούμε κι αγκαλιάσματα εκ μέρους της μητρός μας.
«Παιδί μου καλώς όρισες» «Κι εγώ καλώς σας βρήκα
καθώς εις το σπιτάκι μας και πάλι ξαναμπήκα»
και πάνω στην συγκίνησιν και πάνω στη χαρά μας
θα τρέχουνε στα μάγουλα, χοντρά τα δάκρυά μας.
– Τι γίνεσθε αδέρφια μου, τί γίνεσαι πατέρα;
– Καλά, εσύ πώς πέρασες εις την Σχολήν κει πέρα;
– Κι εγώ καλά τα πέρασα, πατέρα, στη Σχολή μου.
– Τα χρήματα που σου ‘στειλα τα έλαβες, παιδί μου;
– Και βέβαια τα έλαβα τα χρήματα, πατέρα,
κι αν δε γελιέμαι μάλιστα σχεδόν την ίδια μέρα
κι αν θες να δεις τι πάει να πει το «αγαπάν αλλήλους»
δανείστηκα και μερικά από γνωστούς και φίλους!
Γεια σας και πάλι, φίλοι μου, σκεφτήκατε αλήθεια
πως θα περνάμε στο χωριό αμέριμνα και φίνα
στη σόμπα πάνω ψήνοντας πατλάκες ή ρεβύθια
κι αράχνες θ’ αραδίζουνε πολλές στα μαντολίνα;
Επί δεκαπενθήμερο θα ξεχαστούνε όλα
τα πάντα θα μοσχοβολούν ρετσίνα και μπριζόλα.
«Γεια σας καλά μας Αγγλικά, γεια σας ψυχολογίες,
Σολφέζ, Καψάσκη, Ντεκρολύ και σας φιλοσοφίες!».
Οι Ουρανοί αγάλλονται, το πήρατε χαμπάρι
και όποιος δεν το πήρε πια, αμέσως ας το πάρει
πως τώρα τα Χριστούγεννα φλομώνουν τα ρουθούνια
από φαγιά πικάντικα κι από ψητά γουρούνια.
Φωνές εδώ, τραγούδια κει, χοροί εις την ταβέρνα
και η κοιλιά απ’ το κρασί θα γίνεται σα στέρνα
και πότε-πότε στα κρυφά κοντά εις το κρασάκι
γλυκά θενά φουμάρωμε και κάνα τσιγαράκι!
Γλεντά ο κόσμος στο χωριό, τα κοπανά, χορεύει
απ’ άκρη σ’ άκρη εις αυτό το κέφι βασιλεύει
απ’ τα βαθειά χαράματα ως ότου δύει η πούλια
βουίζουν γκάιντες, πίπιζες, ζουρνάδες και νταούλια.
Καλήνε Εσπέραν, φίλτατοι, ακούστε με που ψάλλω
χωρίς να λέω χίμαιρες, χωρίς να υπερβάλλω,
ακόμη και καλόγηροι κρυφά στα μοναστήρια
ανοίγουν τα βαρέλια τους και σπάζουνε ποτήρια.
Δόξα στα ύψη, σ’ ουρανούς, αγαπητοί μου φίλοι,
θα μας ξυπνούν εις το χωριό οι πετεινοί κι οι σκύλοι
και θα ‘χωμε στα σπίτια μας γκαζόλαμπες για φώτα
μα θα περνούμε, γενικά, όλο ζωή και κότα.
Καλές Γιορτές, Συσπουδασταί, ας βάλω πια τελεία
και να με συγχωρήσητε για την παραφωνία
στη βια μου ξέχασα να πιω ωμό αυγό με σάλτσα
γι’ αυτό και σας τραγούδησα παράφωνα και φάλτσα!…
Αλέξανδρος Μακρυλάκης
Αλεξανδρούπολη
Το απήγγειλα 17 Δεκεμβρίου 1958
(Κινητό: 6946784511)
