- του Παναγιώτη Κουσίδη
Το σχέδιο ανατροπής του Μπασάρ αλ-Άσαντ στη Συρία ήταν βρετανικής έμπνευσης και είχε ως στόχο την αλλαγή της σκυτάλης στην εξουσία της Δαμασκού από τους Αλαουίτες στους Σουνίτες Άραβες, με στρατηγικό στόχο τον μηδενισμό της επιρροής που ασκούσε στην περιοχή το Ιράν και οι Φρουροί της Επανάστασης.
Την επιχείρηση διηύθηναν οι ΗΠΑ, με χρηματοδότηση του Κατάρ και άλλων αραβικών χωρών, ενώ καθοριστικό ρόλο στο πεδίο έπαιξε η Τουρκία, λόγω γειτνίασης αλλά και λόγω θρησκευτικής συγγένειας με τους Σουνίτες ισλαμιστές τρομοκράτες, που πρωτοστάτησαν στον δεκαετή εμφύλιο που οδήγησε στην ανατροπή του Άσαντ.
Μετά την ανατροπή του Άσαντ και την ανάληψη της εξουσίας από τους τζιχαντιστές τρομοκράτες του Αχμέντ αλ-Σάραα, ο μεγάλος κερδισμένος σε στρατηγικό επίπεδο ήταν πρώτα απ’ όλα και όλους το… Ισραήλ, γιατί η Συρία ήταν ο βασικός γεωγραφικός δίαυλος υποστήριξης της Χεσμπολάχ και της Χαμάς.
Επίσης κερδισμένες ήταν οι ΗΠΑ και η Βρετανία, ενώ ο μεγάλος χαμένος ήταν το Ιράν και δευτερευόντως η Ρωσία.
Σε αυτήν την κατάσταση, για τη διαμόρφωση της οποίας καθοριστικό ρόλο έπαιξε η Τουρκία που στην ουσίαχρησιμοποιήθηκε εκ του παρασκηνίου από το Ισραήλ, για να εκμηδενιστεί η ιρανική απειλή από την περιοχή, την επόμενη ημέρα η Άγκυρα επεδίωξε να αποκομίσει κέρδη.
Επειδή η τουρκική κυβέρνηση, οι ένοπλες δυνάμεις και οι μυστικές υπηρεσίες συνεργάστηκαν επί δέκα χρόνια με αυτούς που κατέλαβαν την εξουσία στη Δαμασκό, τώρα επιδιώκουν να έχουν καθοριστικό ρόλο στην αναδιοργάνωση του συριακού κράτους και των συριακών ενόπλων δυνάμεων.
Ο Ερντογάν βλέπει στη Συρία τη μεγάλη ευκαιρία να κάνει πράξη το «νεοοθωμανικό του όνειρο» μετατρέποντας τη χώρα αυτήν σε τουρκικό προτεκτοράτο η, για την ακρίβεια, σε ένα Βιλαέτιο της νεοοθωμανίας.
Η κατάσταση αυτή, σε συνδυασμό με τις κινήσεις που κάνει η Τουρκία να καλύψει η ίδια το κενό επιρροής που δημιουργείται στην περιοχή μετά την αποχώρηση του Ιράν, με την δημιουργία του «σουνιτικού ΝΑΤΟ» και την εξομάλυνση των σχέσεών της με την Αίγυπτο, σύμφωνα με Ισραηλινούς πολιτικούς και αναλυτές, συνιστά στρατηγικού χαρακτήρα απειλή για το Ισραήλ, που αναμένεται να αποδειχθεί σοβαρότερη από εκείνην του Ιράν.
Γι’ αυτό οι δηλώσεις Ισραηλινών πολιτικών και αξιωματούχων ότι μετά το Ιράν έρχεται η σειρά της Τουρκίας, γι’ αυτό και η συγκρουσιακή κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μεταξύ Ισραήλ-Τουρκίας, ειδικά με αφορμή τις κινήσεις που κάνει η Άγκυρα να αποκτήσει αεροπορικές βάσεις στη Συρία.
Η επίθεση της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας την Τρίτη, 18 Αυγούστου, στην αεροπορική βάση του Abu al-Duhur, στην περιφέρεια του Ιντλίμπ, 70 χλμ. από τα σύνορα με την Τουρκία, είναι η κορυφή του παγόβουνου.
Είχαν προηγηθεί επανειλημμένες προειδοποιήσεις του Ισραήλ προς τη Συρία και τις ΗΠΑ για τις δραστηριότητες της Τουρκίας στην εν λόγω βάση και ζήτησαν να σταματήσουν. Όταν οι προειδοποιήσεις δεν εισακούστηκαν, μόλις μια ημέρα μετά τη αποχώρηση αντιπροσωπείας Τούρκων αξιωματικών από τη βάση, ακολούθησαν οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί που είχαν ως στόχο εξοπλισμό που είχε μεταφέρει η Τουρκία στην εν λόγω βάση.
Σύμφωνα με τον ραδιοφωνικό σταθμό του Στρατού του Ισραήλ: «οι τουρκικές δυνάμεις είχαν μεταφέρει εξοπλισμό εφοδιασμού και στρατιωτικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων ραντάρ και drones, στο αεροδρόμιο Abu al–Duhur πριν από τη στοχοποίησή του από ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις».
Η Τουρκία μπροστά σε αυτήν την στρατιωτική επέμβαση του Ισραήλ στη Συρία κοντά στα δικά της σύνορα έβαλε την «ουρά στα σκέλια».
Πηγή: Άρθρο του Σάββα Καλεντερίδη
