Όταν χάνεται η ποίηση,
όλα γίνονται προβλέψιμα και πεζά,
ανιαρά και λίγα.
Όταν χάνεται η μαγεία,
όλα είναι απλά και βαρετά,
αδιάφορα και μισά.
Όταν χάνεται το όνειρο,
όλα είναι καθημερινά και συνηθισμένα,
και δε σε συγκινεί τίποτα.
Όταν χάνεται η αλήθεια,
όλα είναι βουτηγμένα στο ψέμα.
στη θλίψη, στο μαρασμό.
Όταν χάνεται ο ήλιος,
όλα είναι θαμπά και σκοτεινά,
αλλά οι αξίες παραμένουν
σαν αστέρια και στο σκοτάδι.
Όταν χάνεται η αγάπη,
τι μένει πια;
Τίποτα δε μας γεμίζει.
Όταν…όταν…όταν…
Εμείς όμως δε θα τα αφήσουμε να χαθούν.
Είναι ακριβά, είναι βαθιά, είναι σπάνια.
Δε θέλουμε, δεν πρέπει, δε θα το κάνουμε.
Θα προσπαθήσουμε. Ακολουθήστε μας.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
