Είχα μια μάνα λεβεντιά
που πάλευε στη ζωή όσο καμιά
να μεγαλώσει τα παιδιά της
και να τα έχει παράσημά της.
Δε χρωστούσε σε κανένα.
Δεν περιφρονούσε κανένα.
Απ’ το φτωχό εισόδημά που είχε
όλα τα φρόντιζε και στα παιδιά της παρείχε.
Δεν ήξερε γράμματα καθόλου
μα διάβαζε την ψυχή του πόνου
και πρόσφερε παρηγοριά
χωρίς αμοιβή καμιά.
Όλοι τη σέβονταν, την αγαπούσαν
και την παρέα της ζητούσαν
γιατί ένιωθαν την αξία της
που ήταν η περιουσία της.
Τα γράμματα δεν έχουν αξία καμιά
αν δε συνοδεύονται από μια καλή καρδιά
ώστε όλοι να σε αγαπάνε
και να σε εκτιμάνε.
Αξιοπρέπεια να έχεις πάνω απ’ όλα
για να ακούς καλημέρα από τα στόματα όλα.
Μια καλημέρα απ’ την ψυχή
να σου λένε φίλοι και αδελφοί.
Δυστυχώς είναι μερικοί
που δεν έχουν ακούσει τη λέξη αυτή.
Κάνουν πως τα ξέρουν όλα
αλλά πέφτουν σε καραμπόλα.
Συγκρούονται με την πραγματικότητα
δείχνοντας την κακή τους οντότητα.
Γίνονται απόμακροι και ξένοι
απ’ το περιβάλλον τους απομονωμένοι.
Το σπουδαιότερο σ’ αυτή τη γη
είναι να έχεις συνείδηση καθαρή.
Να κοιμάσαι ήρεμα τα βράδια
με λαμπερό το νου μες τα σκοτάδια.
Αξιοπρέπεια να σε σέβονται, να σε εκτιμούν.
Κάτι κακό σε σένα να μη βρουν
ώστε να πεις ένα μπράβο στον εαυτό σου
που κατάφερες να έχεις τον κόσμο δικό σου.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
