Γκρίζο , μαύρο τοπίο,
καρδιά, ψυχή θλιμμένη
μάτια βουρκωμένα, δακρυσμένα,
ήλιος σκοτεινός,
συννεφιασμένος ο ουρανός,
η πίκρα, ο πόνος
σαν μαύρο σκοτάδι,
του αποχωρισμού η ώρα πλησιάζει,
η μάνα βαριαναστενάζει πονά,
κλαίει, βογκά, το δάκρυ ποτάμι κυλά .
ο αποχωρισμός ασήκωτος βαρύς,
αχ ! ας γινόταν να μη
τον ζήσει άλλος κανείς.
Με κόπο σέρνει τα βήματά της,
τα πόδια τρέμουν σαν περπατάει,
τον πρωτότοκο γιο της αποχαιρετάει,
τον σφιχταγκαλιάζει , με φιλιά
και χάδια να τον χορτάσει
μακριά στα ξένα θα πάει να ζήσει,
έτσι τα έφερε η ζωή και η τύχη,
της ξενιτιάς τις πίκρες και τα βάσανα
κι’ αυτή η γενιά να ζήσει.
Είναι η γενιά η αδικημένη,
με άγχος ,πίκρες, βάσανα
από νωρίς φορτωμένη,
χωρίς αυτή σε τίποτα να φταίει.
Μια συγνώμη στη γενιά αυτή,
μη λησμονούμε, έχουμε χρέος
και υποχρέωση να πούμε,
γιατί κι’εμείς αφάνταστα πονούμε,
όλα της γενιάς τα προδομένα
κι’ αδικημένα παιδιά,
παιδιά μας είναι.-
Αλεξ/πολη 8-5-2013
